ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

დედა, მიწაა ყველაფერი ამქვეყნად თურმე,
და დედამიწაც ამიტოა ძილში, რომ ბორგავს.
ვცდილობ ვუსმინო, ეგებ რამე წამოაბოდოს,
მიწიერნი კი – უწოდებენ, ჩემს ფიქრებს – ბოდვას.

დედა,ენაა ქვეყნად ყველა – სიტყვაც და აზრიც,
მსურს „დედა–ენა“ დავახიო თავზე ძაან ბევრს.
ამბიცია, რომ მოეძალათ რატომღაც ხარბი,
და არაფრისგან არაფრისთვის ჰქმნიან – არაფერს.

დედა,ბოძია ყველა ძელიც და ლამპიონი,
დედა–ბოძობას ამ ქალაქში დაეძებს ვინღა.
აქ ბოზიც კდემას თამაშობს და ამბიცია აქვს,
არვინ შეეხოს სიწმინდეებს შელახულს სხვისგან.

დედა,სამშობლო რომ მიყვარდეს, ნუ მაიძულებ.
ჩემს მშობელ დედას, რახანია რომ ვეღარ გივლი...
ნუ მანებივრებ ისტორიით, ნუ მადიდგულებ,
ჩემს მამულს რაც კი რამე ჰქონდა – მოედო ჭირი.

დედა, ხანდახან, როგორ მარტო, შენღა მრჩები და,
დედაღვთისმშობელს ვერ შეგადრის ვერავინ ალბათ,
ცოდვა მიწოდეს, სიგიჟე, და...  რა დაგრჩენია,
აღიარო, რომ მუცლიდანვე ცოდვები დამყვა..