შუაღამისას  გაეღვიძა. ბოლო დროს გვიანობამდე ძილს გადაეჩვია.  გვიანობამდე  კი არა საერთოდ აღარ მძინავსო წუწუნებდა, გაურკვეველი შფოტვა  თუ , უბრალოდ გაურკვევლობისგა შფოტვა  ჩაუხტებოდა თავში და მორჩა დააჭყეტდა თვალებს და იყო ასე თვალებდაწყეტილი დილამდე , ათას სისულელეზე ფიქრობდა.  სისულელეა აბა რა არის კაცი რომ სიკვდილ-სიცოცხლეზე , მარადიულობაზე და ღმერთზე დაიწყებ ფიქრს, ჰოდა ეს თემები , კი იცოდა რომ საფიქრალად არ ღირდა, მაგრამ ეფიქრებოდა  და რა ექნა? ხანდახან ისეთი შეგრძნება ჰქონდა ,რომ  პასუხს მიაგნო, თუ ძალიან მიუხლავდა  ელვასავით, დიდიდხნისწინ დავიწყებულ კადრივით  განათდებოდა  , პაუსხი ტვინში, მაგრამ ამ წამის დაჭერას  ვერ ახერხდებდა.  სიმაერთლე კი  ალაბატ ის იყო რომ არც უნდოდას ამ წამის , თუ პასუხის დაჭერა , ეშინოდა.    ხვდებოდა  კიდევაც რომ ეშინოდა. უმეცრება ხომ საშინელებაოო იძახდა და ცოდნა , კიდევ უფრო საშიშიი რამეაო.
ძნელი იყო პასუხისმგებლობის  გაძლება , ცოდნას რომ მოჰქონდა თან , გრძნობდა რომ ამ პასუხებისთვის მზად არ იყო და ვერც იქნებოდა,  ვერასდროს თუ ასე უაზროდ გააგრძელებდა ყოფნას,
    ჰოდა ასეთ ფიქრრებსა და მსჯეობებში ატEნდებოდა , გამოსავლად და დამხმარედ ტელევიზორი ჰყავდა.    ჩართავდა  და არ ჰქონდა მნიშვნელობა , რას უყურებდა , მტავარი იყო რომ ტელევიზორი საშუალებას არ აძლევდა ეფიქრა , უბრალოდ ხმას აუწევდა და არც უყურებდა. ასეთ დროს ცოტახნით ჩაძინებასაც ახერხებდა ,  დაილოცოს ტელევიზორის მომგონიო ფიქრობდა  თავისთვის. ალბატ უძილობით და უაზრო ფიქრებით შეჭუხებულმა კაცმა გამოიგონა ტელევიზორიო დარწმუნებული იყო ამაში, მე აღარფერი დამიტოვეს გამოსაგობნებელი, თორემ  რადიოს მაინც მოვიგონებდიო, დასევდიანდებოდა ხოლმე.    ხოდა ასე დასევდიანებულს ზალიან ხშირად სევდის და ფიქრების მოსაშორებლად გაახსენდებოდა რომ ალკოგოლი არსებობდა  და  ერტი ხანობა  წარმატებით აიტვისა ღამე გაღვიძებისტანვე , არაყოთერაპია .  გაეღვიძებოდა თუ  არა მშფიტვარეს, ეგრევე  თავთად მდგარ არყის სმას იწყებდა  , არას  დაგიდევდა , შემთბარი  არყის საზიზღარ გემოს , საწოლტან მდგარ მაგიდასტან ხილს დაიტოვებდა .    გარვიძებულლი უცებ დალევდა Eრტ ბოთლს არაყს ,მიაყოლებდა ეღტ ვაშლს ,  უცებ გამოცლიდა ,  შფოტვსა და  სევდას გასაქანს არ აძლევდა , ხუმრობდა , აბორტმახერი გავხდი , სევდას და შფოტვებს , ჩანასახშივე ვსპობ, მაგრამ მერე იმასაც მიხვდა (თუმც კი გაუჭერდა)რომ ნელ ნელა ამდენი აბორტებისგან გაწამებულ ტვინი შეშინდა და  კინაღამ საერტოდ შეწყვიტა  ფიქრი  , სევდაც გაუქრა,მაგრამ სამგიეროდ  გულგრილობამ  მთლიამდად დაიპყრო , მაშინ კი სასწრაფოდ შეყვიტა , ღამის თერაპიები და შფოტვებთან  და ფიწრებთან დაბრძოლველად ისევ  ტელეტერაპია  არჩია, ხოდა ეხლაც , გაეღვიძა და  სიკვდილ-სიცოცხლეზე  ფიქრმა თავი რომ მოავეზრა, ტელევიზორი ჩართო , და თვალდახუჭულმა გატEნებას  დაუწყო  ლოდინი.