მახსოვს გაწვიმდა სარფის თავზე..
რა თბილად წვიმდა...
ცა იღვრებოდა ჩვენს სხეულზე მელოდიებად,
ზღვაში წვეთებად ჩაიწურა დაღლილი მზე და
ყელზე მოეჭდო დღეს ის ღამე შავ მარგალიტად...
თითქოს უკრავდნენ ზღვის ტალღები ვნებიან ტანგოს,
ხოლო წვეთები თავს იხრჩობდნენ ცეკვით ჩვენს თმებში..
მე გიყურებდი ერთდროულად ნაცნობს და უცნობს 
და ვინთქმებოდი მაგ თვალების მწვანე მორევში...
მე გიყურებდი და ვნატრობდი შენთან დარჩენას,
გამჩენს შევთხოვდი ვქცეულიყავ წვიმის წვეთებად
დავიღვრებოდი შენს სახეზე  ვნებიან კოცნად
და სამუდამოდ დავრჩებოდი  ტუჩის კუთხესთან...