არა,არ მთავრდება
ზღაპარი რომელიც,ვერც გამოვიგონე.
არა, არ მიდიან ქალები ჩემსავით,
მერყევი ნაბიჯით.
ზურგს უკან არასდროს არ რჩებათ კედლები.
კედლები – საყრდენად.
რომ თუკი დასჭირდათ,
უკანვე გადადგან სულ ყველა ნაბიჯი.

არა, არ გრძელდება ცხოვრება –
იქ, სადაც ჰაერი ბლანტდება.
სადაც ყველაფერი თვალს ჭრით სილამაზით
და ვეღარ სუნთქავენ.
არა,არ შემეძლო,ალბათ დამშვიდება
და მაინც დავმშვიდდი –
როდესაც შევუღე ღრიჭომდე კარები
ცხოვრების მესამედს.

არა,არ ჩერდება დრო,ვიცით ორივემ.
უბრალოდ ბინდდება. –
ხდები ცხოვრებისგან ნატანჯი,ნაგვემი,
თვალებთან ნაოჭით.
ახლა სულ სხვასთან ვარ
და ბედნიერებას ხანდახან მინდება,
ხაზი გადავუსვა.მერქვას უბედური.
ალბათ ბედს დავნებდი.

არა,არ მეშლება ნერვები უშენოდ სუნთქვაზე
თუ ყველა ჩასუნთქვა შენია ბოლომდე ავიტან.
თუმც კი ვერ დავწერე ზღაპარი,წვიმები ხედავენ
და მაინც არ შლიან...
თითქოს იციან რომ,დავიწყებ თავიდან.

არა,არ გიყვარდი არასდროს,გაფრთხობდი,
გეგონე სულელი.
არა, არ შეგეძლო ატანა – შენ ჩემი სისუსტის.
დღითიდღე გაშრობდი,
მზეზე გაფენილი სველი სინდისივით.
ეს თუ ფინიშია.
ეს თუ ბოლოა და...
ერთ სურვილს ჩაგითქვამ:
წელში გაიმართე,
სხვისკენ გაემართე...
ან სულაც მიყუჩდი.