ბოროტი გზით, როცა დავალ
მომინდები სალოცავად,
სათაყვანოდ, საალერსოდ,
სანუგეშოდ, საფიცავად.

რომ ჩემივე სულის ძერამ,
დაკნინებულ გულის ძგერამ,
არც იფიქროს, რომ სიყვარულს
დაუმოკლოს ბედისწერა.

ისიც ვიცი მოფერება,
ხან ტყუილი ამაგია,
არ მოვწონვართ და მათ ზიზღს ვგვრით,
ვის სიყვარულიც გვწადია.

ამიტომაც ამ ცხოვრების,
ამ მუხანათ წლების ჯავარს,
ერთადერთო, ის მაფიქრებს
ძველებურად, თუ გიყვარვარ!