კვლავ ალიონზე ძველ დუქანთან სტირის არღანი,
თევზიც კი ლამობს, რომ ცივ მტკვარში თავი დაიხრჩოს.
ყარაჩოხელნო, სად გინახავს კაცი მაძღარი?!
გასწი, მერანო, შენს ჭენებას არ აქვს სამზღვარი

არ აქვს სამზღვარი შენს დიდებას, დედა ბუნებავ!
როს სიყვარულზე ღაღადებენ ჩვენი გულები,
შენს უკვდავებას უმღერიან ხოდაბუნები.
დასაბამიდან ასე ჰქმენი კაცის გუნება,

რომ ვერ იკმაროს ვერც სიმდიდრე, ვეღარც ქონება,
რომ დღენიადაგ დაბინდული ჰქონდეს გონება,
რომ თვისს საუნჯეს უგალობდეს ბალღამით, გესლით
და ნეტარებდეს უცხო ტომის ადათით-წესით.

ხოდა მიეცი ასპარეზი დღეს ნიჭსა ფართოს,
ცის კაბადონზე ქორმა ლაღად გაინავარდოს,
ცისკრის ლაჟვარდზე სასურველი შეჰკრას კამარა,
უმწეო მსხვერპლსაც ნუ დასტოვებ ბედის ამარა!

ეს აუხსნელი სიყვარული მაპურებს ეხლაც
და წყურვილს მიკლავს მოგონება გარდასულ დღეთა.
მიდი, მეეტლევ, გააქანე ლურჯა ცხენები,
არ დაიკარგოს წინაპართა მძლავრი გენები!

საუკუნეთა მიჯნაზე ვდგევარ
გულში ბოგინობს ძველი იარა
ამ წუთისოფლის ვაებამ, დარდმა
უჩუმრად კი არ გადაიარა.

ის ფესვმაგარი მუხა ვარ ისევ,
ვერ მაშინებენ ქარტეხილები,
ის სალი კლდე ვარ, მტკიცედ რომ ვდგევარ,
მუხთალ ჟამთა ცვლას არ ვერიდები.

ჩემი სულმნათი წინაპრები, ვგრძნობ რომ მიხმობენ
შეუპოვარი ბრძოლების დროც ამოიწურა!
ახალგაზრდებო, დამითმია თქვენთვის კალამი
და მოწიწებით მომიძღვნია თბილი სალამი.

წმინდა გალავნის ძირში დამფალით,
ლექსად გიძღოდეთ ბილიკი ვიწრო,
სულებს გითბობდეთ დღითა თუ ღამით
და თქვენი ფეხის სიმძიმე ვიგრძნო.

შეყვარებული წყვილების ცრემლმა
გაათბოს ცივი საფლავის ლოდი
და დააფასოს უკვდავმა ერმა
სიყვარულისთვის დაღლილი ლორდი.

მხურვალე სტრიქონები
სულს ცეცხლად მოსდებია,
მამადავითს მიმასვენებს
ჩემი პოეზია...