მიქრის მატარებელი... გავექცევი ყველაფერს
ეს ტკივილი ქინძივით ქვასანაყში დამატნევს,
ჩემი მატარებელი თუ ჩემსავით ვერ აფრენს,
ვიცი, არ მიმატოვებს, ვიცი არ მიღალატებს...
ფანჯრებს მიღმა თან მომდევს უებარი სიმწარე
მოყვებიან ნერვები მინებს წვიმის წვეთებად,
ვიცი ვეღარ გავუძლებ, ღმერთსაც ვეღარ ვიწამებ
თუკი ჩემი ცხოვრება ისევ შემეფეთება...
მე არასდროს მინდოდა, რომ ლექსები მეწერა
ავადმყოფი სულისთვის სხვა წამალი არმქონდა
ცრემლებს ჭრელი შარფის ქვეშ უღიმღამოდ ვმალავდი
და თბილისის ქუჩებში ესე, ჩუმად დამქონდა.
ხშირად ყველა ღიმილი და გულწრფელი ხალისი
ფრთამოტეხილ ჩიტსავით მაშნებდა, მაფრთხობდა
სულ თავს დამტრიალებდა აჩეჩილი მაისი
და მოკლე გზა სახლისკენ უკვე აღარ მახსოვდა...

მიქრის მატარებელი... ალეწილი ქარივით
შიგნით მოვიკუნტები და გიჟივით ვიცინებ
გარეთ მთელი სამყარო ყალბი მინანქარივით
ზეცას მიელეწება და მზაკვარი სიცივე
შენს დაორთქლილ მინებში, უკვე ხელებს აპარებს
ჩქარა მატარებელო! მე ჰაერიც მეწვება,
ჩემს გაცვეთილ ლექსებსაც, ვიცი, გადამაყვარებს
დაფლეთილი სიბნელე თუკი წამოგვეწევა..
მითავდება თამბაქო, მზის ამოსვლაც ადრეა,
გარეთ მხდალი სისველე უკვდავების ფერია
სადღაც თოვლის ფიფქები ნარინჯისფრად ბარდნიან
ვიცი ვეღარ მივაღწევ, თუმცა მაინც მელიან.

ჩემი ლექსიც მთავრდება, წამომაჯდა ღიმილი
და ტკივილიც აქ არის მუდამ ჩემი მხლებელი
ვერსად ვერ გავიქცევი, მე არ ვიცი სირბილი
არ მყავს დროის მანქანა და არც მატარებელი.