ძვირფასო ბორის,
გწერთ და ადრეა,
ქუჩამ წვიმების გამართა მარში
ჩვენ, მონოლითურ სახეებს შორის
კიდევ მოვასწრებთ გამოსვლას ქარში,
რომ ამ ჰაერის მძაფრმა ნაკადმა
შენიღბულ სულებს მოაძროს გარსი,
და ხელოვნურად შეჭედილ მადლში
მარცვლისოდენა ვიპოვოთ ფარსი...
წუხელ ძილთანაც გავწყვიტე ზავი
თქვენს გამოგზავნილ პორტვეინს ვენდე,
და თუ მოვყვებით მოარულ ღამეს,
რა მომეწერა, ვფიქრობდი დღემდე...
არ დაგიმალავთ,
მე ჩემს კათარზისს
ძველი კარტივით უჯრაში ვაწყობ,
რომ მიწის სუნი ჰქონდეს მომავალს
და ღრმა წარსულით ბორგავდეს აწმყო.
ჩემი ცხოვრებაც - ჭადრაკის დაფა,
დავმარცხდი კიდეც, სვლა დამრჩა ერთი
უფრო თამამად მოგწერდით, ალბათ,
რომ ჩემს მეზობლად ცხოვრობდეს ღმერთი.
თუმცა მარტო ვარ და ჩემს სამყაროს
ფრჩხილების კვნეტა და ოხვრა უყვარს,
მეც ნაფლეთებად ვაქციე დრო და
ვცდილობ შევუნთო გამურულ ბუხარს,
რომელსაც ჩემებრ მოედო ხავსი,
გაჟღენთილ ღვიძლს და საკვამურს შორის,
ყოველი ნატვრაც იმედით სავსე
დავცალე უკვე, ძვირფასო ბორის!
რა გითხრათ კიდევ
დღეები რბიან...
დღითიდღე ციდან ვეშვები უფრთოდ
დაბრმავდა მამა, თენდება გვიან,
თანდათან ღამეც ცივდება უფრო,
სევდა უჩემოდ ნაბიჯსაც არ დგამს,
მიყურებს ზიზღით, მიმქრალი კერა
ჩემი მოხუციც ბრმა არის მაგრამ
კვლავ ძველებურად მარიდებს მზერას,
თქვენთან ქალაქში ათია ორის
მე დილის ნიავს მკლავებში ვგუდავ,
თქვენ ნუ იდარდებთ ძვირფასო ბორის
ლექსები ჩემთან არიან მუდამ...
არადა მახსოვს ბლუზიც და ტანგოც
ბოკალი ღვინის ნახევრად სავსე
ქალაქის რისხვა, აყრილი ბანქო
რომლითაც სახლის ნაპრალებს ვავსებ.
ხო, ჩემი ბოლო დღეების მოვლით
შემონახული ვით ღამის კვნესა,
ვიღვიძებ ადრე და თეთრი თოვლით
ჩემს სინერგიულ ქვეყანას ვლესავ,
მეც ბედისწერას რას ვთხოვდი განა?!
მსურდა მოცემა სულ მცირე ფორის...
დროებით... უკვე იღვიძებს მამაც
დროებით... ჩემო ძვირფასო ბორის!