თავდაპირველად ვხედავ უსასრულო კიბეს, კიბეს რომელიც წყვდიადში იკარგება, მუხლები მეკეცება, თითებზე მრავალი უხილავი ჭრილობა იჩენს თავს, სახე მილპება, თითქოს მრავალი წლის შემდეგ ვბერდები, სხეულიც შრება... მესმის საშინელი, არაამქვეყნიური კედლების ბზარვის ხმა და ძვლების უიმედოდ მიტოვებულ ხორცთან განშორების მოთქმა... ვხედავ თავქვე ვარდნას და ლიანდაგებზე გასრესილ სხეულის ტოკვას, რომელიც შემოდგომის ხიდან განდევნილ თვითმკვლელ ფოთოლს ჰგავს, განწირულს... იწყება და ხორციელი ტკივილი მენატრება, დიახ მენატრება, იმიტომ, რომ ძალიან მტკივა სული და კანკალებენ ჩემი დანაწევრებული სხეულის ნარჩენებიც, ასე უმიზეზოდ, უმიზნოდ...
    მტკივა! მომეცით თეთრი, ან თუნდაც რევოლვერი, მხოლოდ, ერთი ტყვიით, მე შემწევს ძალა, მხოლოდ ერთხელ, ნელი დანაზი მოძრაობით გამოვკრა დასასრულს, შემდეგ კი ჯანდაბამდე გზა გქონიათ...
    ეი თქვენ! უცოდველნო! მომეცით საშუალება კიდევ ერთი, პატარა ცოდვა ჩავიდინო...
    ეი თქვენ! უცოდველნო! მომიტეხეთ სუფთა ცხოვრების პატარა ნაწილი, ძალიან მშია...
    ჩემი სხეული ერთ დიდ ბრძოლის ველად იქცა, მტანჯველ და მტკივნეულ ბრძოლისველად, რომელშიც მხოლოდ ჯვარი იმარჯვებს, ჯვარი, რომელსაც აქამდე ვერ ვამჩნევდი, ჯვარი, რომელზეც სიამოვნებით გავაკრავდი საკუთარ თავს...
    თვალებს ვახელ, ტკივილი დაწყნარდა, როგორც აღელვებული ზღვა... ნელი ნაბიჯით მივდივარ სარკესთან, ვხედავ საკუთარ თავს, რომელიც მე აღარ მეკუთვნის, ან იქნებ არც არასოდეს ყოფილა ჩემი, ვუყურებ და ვხედავ უბრალოდ მომდევნო დღეს... და ისევ, მომავალ ლომკამდე მეგობარო...