ეძღვნება რომენ როლანს,
                                                                          ჩემს დიდად პატივცემულ მეგობარს

                                                  ბრაჰმანის ვაჟი
                                                              1
მზიანი  მდინარის პირას, ნავებთან ახლოს, სახლების, ტირიფებისა და ლეღვის ხეების ჩრდილში იზრდებოდა სიდჰარტა, მშვენიერი ბრაჰმანი, ჭაბუკი შევარდენი, თავის მეგობარ გოვინდასთან, ბრაჰმანის ვაჟთან ერთად. მზე რუჯავდა მის თეთრ მხრებს, როდესაც მდინარეში ბანაობდა ან განბანვისა და მსხვერპლშეწირვის რიტუალებს ასრულებდა. როცა მანგოს ხეების ტევრში ბავშვებთან ერთად თამაშობდა ან დედა უმღეროდა, როცა მსხვერპლშეწირვა სრულდებოდა ან სწავლული მამა ამეცადინებდა, ან კიდევ როცა ბრძენები საუბრობდნენ,-ჩრდილი ეღვრებოდა შავ თვალებში. სიდჰარტა უკვე დიდი ხანია მონაწილეობდა ბრძენების საუბრებში, გოვინდასთან ერთად ვარჯიშობდა კამათის, შემეცნებისა თუ ჩაღრმავების ხელოვნებაში. უკვე შეეძლო უხმაუროდ წარმოეთქვა ომ(ი), სიტყვათა სიტყვა, ჩასუნთქვასთან ერთად უხმოდ ჩაეთქვა, ხოლო ამოსუნთქვასთან ერთად უხმოდ ამოეთქვა. გონებას იკრეფდა, მისი შუბლი გარემოცული იყო ნათლად მოაზროვნე სულის ბრწყინვალებით. უკვე შეეძლო თავისი არსებობის სიღრმეებში ატმანის შეცნობა, დაუმსხვრეველის, სამყაროსთან ერთიანის.
სიხარულით ივსებოდა მამის გული სწავლას მოწყურებული შვილის გამო,-ცხადი იყო, რომ ის ბრძენი იზრდებოდა და სხვების დამოძღვრას შეძლებდა,  ბრაჰმანებს შორის წარჩინებული იქნებოდა.
ნეტარებით ევსებოდა გული დედამისს, როცა ხედავდა, როგორ დადიოდა, ჯდებოდა და დგებოდა, მისი ძლიერი და ლამაზი სიდჰარტა როგორ პატივით ეპყრობოდა მას.
ბრაჰმანების ქალიშვილებს სიყვარულით ევსებოდათ გული, როცა სიდჰარტა ქალაქის პატარა ქუჩებში დადიოდა ნათელი შუბლით, ამაყი მზერით და წვრილ ტანით.
და მაინც, ყველაზე მეტად ის მის მეგობარ გოვინდას უყვარდა, ბრაჰმანის შვილს. მას უყვარდა სიდჰარტას თვალები და მისი ტკბილი ხმა, მისი სიარულის მანერა და სრულყოფილება მის ყოველ მოძრაობაში. უყვარდა ყველაფერი, რასაც სიდჰარტა აკეთებდა და ამბობდა, მაგრამ ყველაზე მეტად უყვარდა მისი სული, მისი დიადი აზრები, მისი მწველი სურვილები და ის სიმაღლეები, რომლებისკენაც იყო მოწოდებული. გოვინდამ იცოდა: მისი მეგობარი არ გახდებოდა რიგითი ბრაჰმანი, არც ზარმაცი მსხვერპლის შემწირველი, არც ძუნწი ვაჭარი მყიდველისთვის თავბრუდამხვევი ლაპარაკით, არც დიდების მოყვარული ორატორი, არც ბოროტი და ცბიერი მოძღვარი და  მით უმეტეს არც სულელი ცხვარი იქნებოდა მრავალრიცხოვან ფარაში. გოვინდასაც არ უნდოდა ასეთი გამხდარიყო, რიგითი ბრაჰმანი ათიათასობით რიგით ბრაჰმანს შორის. უნდოდა, რომ საყვარელი და ღვთაებრივი სიდჰარტას მიმდევარი  ყოფილიყო. თუ ოდესმე სიდჰარტა ღმერთი გახდებოდა და ნათლით შეიმოსებოდა, გოვინდა მიყვებოდა როგორც მეგობარი, როგორც მისი თანამგზავრი ან მსახური, როგორც მისი საჭურველთმტვირთველი ან მისი ჩრდილი.


SIDDHARTHA
von Hermann Hesse

Romain Rolland dem verehrten Freunde gewidmet

DER SOHN DES BRAHMANEN

Im Schatten des Hauses, in der Sonne des Flußufers bei den Booten, im Schatten des Salwaldes, im Schatten des Feigenbaumes wuchs Siddhartha auf, der schöne Brahmanen, der junge Falke, zusammen mit Govinda, seinem Freunde, dem Brahmanensohn. Sonne bräunte seine lichten Schultern am Flußufer, beim Bade, bei den heiligen Waschungen, bei den heiligen Opfern. Schatten floß in seine schwarzen Augen im Mangohain, bei den Knabenspielen, beim Gesang der Mutter, bei den heiligen Opfern, bei den Lehren seines Vaters, des Gelehrten, beim Gespräch der Weisen. Lange schon nahm Siddhartha am Gespräch der Weisen teil, übte sich mit Govinda im Redekampf, übte sich mit Govinda in der Kunst der Betrachtung, im Dienst der Versenkung. Schon verstand er, lautlos das Om zu sprechen, das Wort der Worte, es lautlos in sich hinein zu sprechen mit dem Einhauch, es lautlos aus sich heraus zu sprechen mit dem Aushauch, mit gesammelter Seele, die Stirn umgeben vom Glanz des klardenkenden Geistes. Schon verstand er, im Innern seines Wesens Atman zu wissen, unzerstörbar, eins mit dem Weltall.
Freude sprang in seines Vaters Herzen über den Sohn, den Gelehrigen, den Wissensdurstigen, einen großen Weisen und Priester sah er in ihm heranwachsen, einen Fürsten unter den Brahmanen.
Wonne sprang in seiner Mutter Brust, wenn sie ihn sah, wenn sie ihn schreiten, wenn sie ihn niedersitzen und aufstehen sah, Siddhartha, den Starken, den Schönen, den auf schlanken Beinen Schreitenden, den mit vollkommenem Anstand sie Begrüßenden.
Liebe rührte sich in den Herzen der jungen Brahmanentöchter, wenn Siddhartha durch die Gassen der Stadt ging, mit der leuchtenden Stirn, mit dem Königsauge, mit den schmalen Hüften.
Mehr als sie alle aber liebte ihn Govinda, sein Freund, der Brahmanensohn. Er liebte Siddharthas Auge und holde Stimme, er liebte seinen Gang und den vollkommenen Anstand seiner Bewegungen, er liebte alles, was Siddhartha tat und sagte, und am meisten liebte er seinen Geist, seine hohen, feurigen Gedanken, seinen glühenden Willen, seine hohe Berufung. Govinda wußte: dieser wird kein gemeiner Brahmane werden, kein fauler Opferbeamter, kein habgieriger Händler mit Zaubersprüchen, kein eitler, leerer Redner, kein böser, hinterlistiger Priester, und auch kein gutes, dummes Schaf in der Herde der Vielen. Nein, und auch er, Govinda, wollte kein solcher werden, kein Brahmane, wie es zehntausend gibt. Er wollte Siddhartha folgen, dem Geliebten, dem Herrlichen. Und wenn Siddhartha einstmals ein Gott würde, wenn er einstmals eingehen würde zu den Strahlenden, dann wollte Govinda ihm folgen, als sein Freund, als sein Begleiter, als sein Diener, als sein Speerträger, sein Schatten.