გული საუბრობს სხვადასხვა ტონით,
შავ-თეთრად ვფიქრობ.
ჰო, რაც აწუხებს გავიგე, მგონი,
ისე და იქ რომ...
მოგონებები ტიტრებად ადის
დარდი ყულფდება...
თვალებს როგორ სურთ ამ ტკივილს ჰგავდნენ,
არ მაქვს უფლება,
რომ ყველაფერი ეწეროს სახეს,
გამცენ თვალებმა...
აზრები სვამენ უაზრო მახვილს,
მემდუმარება...
გამოვიწვები საკუთარ ტყავში ახლა კირივით,
მიშველის, ვატყობ...
ჰო, არ მჩვევია წუწუნ-ტირილი,
მით უფრო, მარტოს...
ამ გაზაფხულზე მაგონებს ზამთარს
ფიქრის გრაფიკა.
არაფერი მაქვს საერთო ზავთან,
თვითონ წავიდა...
მიყურებს სარკე მძიმე სათქმელით,
მე ვისუსები.
ლოდინი სახით, არაფრისმთქმელით
დადის "ტრუსებში"...
სული კი ჩემგან რაღაცას ითხოვს
თვალის სარკმლიდან.
ჰო, აღარ მინდა -იქნებ და ვითომ,
ვყრი ლარნაკიდან
ჩემი თავისთვის ნაჩუქარ მინდვრის
გამხმარ გვირილებს.
ყველა წამსვლელი თავის გზით მიდის,
არ შევირიგებ...
მწარე სიმართლე, ტანგაუხდელი
ზედვე შემახმა.
ისე ვარ, როგორიც თავს ვუხდები,
ვიწყებ ხელახლა...

        10.05.12