ნეტავ რას შვება ჩემი დედოფალი,ჩემი სილამაზის ფერია?მე ვითომ და მაგარი ბიჭი ვარ და არ ვიმჩნევ,არადა ვეღარ ვსუნთქავ უშენოდ.თან ძალიან ვნერვიულობ.მინდა სულ ჩემს გვერდით იძინებდე,ჩემო გულის ტაძარო და ჩემთან ერთად იღვიძებდე ჩემი პაწაწინა ყვავილი.
          უკვე მერამდენე ღამეა,კვლავ უშენობით დაღლილი,ისევ განთიადს ველოდები.მინდა ვუყურო მზესთან ერთად როგორ იხსნები და იფურჩქნები...მინდა მაშინ,როცა ყველაზე ლამაზი იქნები და მზის სხივებისგან გამთბარი,მოგწყვიტო და გულში ჩაგიკრა.ჩემს გულში მინდა შეგინახო და მყავდე დამალული,არავინ რომ არ იცოდეს ისე,ჩემი მზეთუნახავი გოგო,ჩემი სიხარულის ცრემლო და სანუკვარო ადამიანო.ჩემს გულში მინდა ცხოვრობდე ჩემო სიყვარულო.
            იცი როგორ მიყვარხარ?უშენოდ რომ ვერ ვიცოცხლებ ისე...და ამაში ეჭვი არ შეგეპაროს...და თან უშენობა საშინელება და სისასტიკე იქნება,იცოდე...
            ასეთი ტკივილი არ არსებობს...დამიჯერე ,ბევრნაირი მინახავს....

იცი-მეთქი როგორ მიყვარხარ?ისე მიყვარხარ,მეშინია არ შეშინდეს-თქო და ვჩერდები  ხშირად.ამას ტყუილად    არ ვამბობ,ჩემო სიხარულო.დამინახია მე შენს თვალებში  შეშფოთება და ამილაგმია ხოლმე თავი.
                როგორ მინდა,რომ როცა გავიღვიძებ,ჩემი გულისცემასთან ერთად,შენი გულისცემაც მესმოდეს,ჩვენი ტუჩები ძილშიდაც ერთმანეთს ეძებდენ და ჰკოცნიდენ.ისე ახლოს მინდა ელამუნონ ერთმანეთს ჩვენმა წამწამებმა,რომ შენს თვალთაგან გამოხეთქილი ცრემლი,ჩემს ლოყებზე მოედინებოდეს მინდა.შენი ბაგეებიდან ამოსული ჰაერით მინდა ვისუნთქო,ჩემო სანატრელო და  საოცნებო გოგო.ბევრი სისულელე შეიძლება ჩავიდინო შენი სიყვარულით გაგიჟებულმა და მაპატიე ჩემო სალოცავო ხატება.
              საშინლად მენატრები ჩემი ცხოვრების ოცნება.