ებ(ი)ს !



ებ! დრომ ჩამყლაპა, დავმუნჯდი და მაინც ვყვირივარ!
ძარღვების გავლით - შენი თმების ზღვამდე! - მატყობ ებ,
რომ მზის გადაჭრით გადავდივარ - ალბათ კვირიდან,
და ხერხემლიდან ამოწოვილ ლექსებს დავტოვებ! -

სახსოვრად ... სვედით ჩაცმული და ტვინით შიშველი -
გეძახი!, სიტყვებდარცხვენილი, შენი თილისმით -
ხელში და ვხვდები, გაწურული მზერით მიშველი,
თუ ერთხელ მაინც გამომხედავ - წამით, (ვინ იცის) ... -

იქნებ დაცლილი მარტოობა გადამიფიქრებს,
და სათითაოდ შემიხორცებს ლექსებს ვენებთან -
მოვკვდები... თუკი უშენობა გადამივლის ებ!
სხეულის ყველა უჯრედიდან ვყვირი მენდე და ...

მე დროს ჩავყლაპავ - მოგინელებ ალბათ მანამდე,
მხოლოდ გულიდან ამოწოვილ ლექსებს გიტოვებ -
ჩემს სულში ნამყოფს, ოღონდ სუნთქვის ხელი დამადე,
თუ ვერ დავბრუნდი - ბოლო სიტყვა ჩემზე იყოს ებ ! -



- ცაში შევხდ-ებ-ით ! ....