მე მახსოვს ჯვარი და ჯამე გვერდით,
გაღმიდან ფატის ხბოები ვდენე,
და სახლში მისულს, რძიანი ვედრით,
თავწაკონილი მხვდებოდა ნენე...

მოკერილ ხალათს იწევდა ხელით,
და მერდევანზე აწყობდა სუნელს,
როცა ვსინჯავდი დაღლილი ხველით,
ჰაერში, ტოლმით გამოცლილ სურნელს...

მკლავებზე მორებს იდებდა ტვირთად,
და მთელი მჭადის მიყოფდა მერვედს,
მერე მიღმადან ეძახდა ფინთად,
ბაღჩიდან - სახლში მომავალ მემედს...

მხარზე,რომ დააქვს გიდელი ფეტვით,
რომელიც ვალში მურადმა მისცა,
სუფრას გახედავს, და ნენეს ეტყვის:
"წყაროზე კოკით გუუშვი ციცა.."!

და ქენერ-ქენერ დავშლიდი აღმართს,
ნენეს ბაქლავებს,რომ გავდა სისქით,
და ნენეს ხელებს, ოფლებად ნაღვარს,
მზე, ჩასვლის შემდეგ ათბობდა ცისკრით...

მე მახსოვს ჯვარი და ჯამე გვერდით,
გაღმიდან ფატის ხბოებიც ვდენე,
და სახლში მისულს, რძიანი ვედრით,
დიდი ხანია, არ მხვდება ნენე!...