ჩაგიწყობთაო, დიდედებმა
საგზლად ნაზუქებს,
ერბო უდევსო
გულშიო და უნდა ჭამოო,
მამაშენიო, ხარივით რომ დაჰქონდა მხრები,
ასე იყოო,
ისიც ასე გაიზარდაო.

თიხის ქილიდან
მოხარშული ხავიწი* მოსჩანს,
მამიდამ - ”დიდხანს, ძაან დიდხანს,
ვხარშე შენთვისო,
უზმოზე ცოტას შეჭმიდეო - პურზე წაისვი,
სატან** არ მაქვსაო” და
თვალი დახარა.

თაია ჭრელ-ჭრელ წინდებს აწყობს ჩანთაში -
”ჯვრებ ამავქარგევ, გფარვიდნენა ძმისავ გზაშია”,
თოლზე ემჩნევის - მთაში ყოფნა ეძნელვის მარტოდ
და მეუბნება აჩქარდიო, წადი გაია.





* ხავიწი - 1) ქადის გული 2) ერბოში დიდხანს ნახარში  ფქვილი, ინახება დიდი ხანი და არ ფუჭდება
** სატანი - ყველი