–შენ იცი რა ფერის თვალები გაქვს?
–ბალახი რომაა, იმფერი
–არა, ჩვენ ერთმანეთის ფერის თვალები გვაქვს, ამიტომ შენი ლაზარესფერია, ჩემი ასიასფერი. – ასია უყურადღებოდ უსმენდა ბავშვს და მორიგ გამვლელს ჭამდა თვალებით. – კიდევ, ფელამუშისფერი ტუჩები გაქვს. – გოგომ ხმამაღლა გადაიკისკისა, შემდეგ ძალით შეჭმუხნა წარბები და გვერდზე მიმავალს დახედა გაცინებისსურვილნარევი წყრომით.
–რამ მოგაფიქრა პატარა კაცო ეგ, ჰა? – მან მშვენივრად იცოდა, რომ ეს უწყინარი, ბავშვური შედარება იყო და მეტი არაფერი.
–რა ვიცი, გუშინ გამიკეთა დედამ ფელამუში. ისე, ასია, შენნაირი სახელი სხვას რატომ არავის აქვს?
–ალბათ იმიტომ, რომ არაბულია.
–თუ მასეა, ჩემი ებრაულია, მაგრამ მარტო მე არ მქვია, რატომ?
–ოჰ, რა კითხვები გიჩნდება ბავშვო? უბრალოდ ისე მოხდა, რომ შენი სახელი ჩვენში გავრცელდა, ჩემი კი არა. – მაღალ, წვრილწელიან გოგოს ხელი ჩაეჭიდა 11–12 წლის ბიჭისთვის, რომელსაც როგორღაც კისერი მოეღრიცა, თავით მარცხენა მხარს დაყრდნობოდა და მხედველობის, შავჩარჩოიანი სათვალეებიდან ოდნავ მოჭუტული, მწვანე (ასიასფერი) თვალებით თვალმოუწყვეტლივ მისჩერებოდა გვერდზე მიმავალს, რომელიც ბავშვის საუბარს გულისყურით სულაც არ უსმენდა და გარშემომყოფთა ხარბ მზერებს აკვირდებოდა, რომელიც მისი ხორბლისფერი ფეხებისკენ იყო მიმართული. – შენ ის მითხარი, თემამ რა ქნა გუშინ?
–მასწავლაბელმა დამცინა, საიდან მოიტან ხოლმე ასეთ რაღაცებსო – გოგოს ორივე ლოყა ჩაუჩხვლიტა სევდიანმა ღიმილმა , დაღვრემილ თანამოსაუბრეს ხუჭუჭა, შავ თმაში თითები შეუცურა და გამამხნევებლად მოეფერა.
–ბავშვებმა რაო?
–ზოგმა გაიგო, ზოგმა–ვერა. ილია ხომ იცი? მაგან მითხრა, მერე ცას სადღა წაიღებდიო? ამაზე არ მქონდა ნაფიქრი და დავიბენი, მაგრამ მაშინვე მმივხვდი, რომ თუ ცაში ზღვა იქნებოდა, ზღვის ადგილი დედამიწაზე ცარიელი დარჩებოდა და ვუთხარი, ცა ოკეანეების ადგილს დაიკავებდა და საციგურაო მოედნებივით იქნებოდა–მეთქი.
–ყოჩაღ ბიჭო! – ასიამ ლოყაზე უჩქმიტა, ემოციური თხრობისგან აწითლებული ბავშვის თეთრი სახე წამში გადაღიმილდა –კარგად გითქვამს.
–ასია, შენ რას ფიქრობ? წარმოიდგინე, მაღლა რომ ავიხედავდით, გამჭვირვალე წყალში თევზებს დავინახავდით და ეს  ჩვენთვის ჩვეულებრივი იქნებოდა..
გოგომ ძლივს მოწყვიტა თვალი მაღაზიის ვირტინასთან აყუდებულ მაღალ, გამხდარ ბიჭს, რომელიც ქუჩის მეორე მხარეს იდგა და მრავალმნიშვნელოვანი ღიმილით შეჰყურებდა  ტანწერწეტას.
–ჰოჰ, მაგარი კია, მაგრამ მზე?
სკოლასთან შეჩერდნენ. ასია დაიხარა და თმები აუქოჩრა.
–მოვიფიქრებ და ხვალ გეტყვი მზეზე, კარგი? – ლაზარე მიტრიალდა და ჩანთის წონისაგან საკმაოდ დამძიმებული პატარა სხეულით ნელი ნაბიჯით გასწია სკოლის კარებისკენ.