და ისევ, მე ვერ ვიტან როცა მთხოვთ, ვერ ვიტან სუნთქვას ასე უაზროდ და დაბნეული მელოდიების დალაგებაც მომბეზრდა, ალბათ დროა დავეცე თეთრ უხმო ხალიჩაზე და წარმოვთქვა: და ისევ მე დავეცი და ისევ მე უბრალოდ მინდა უხმოდ წავიდე იქ სადაც კარები მომიჯახუნეს და აღარ მიღებენ იქ სადაც ცდილობ იყო საუკეთესო და ხარ საცოდავი, იქ სადაც იღებ იმას რაც გინდა, მაგრამ არა იმას რაც გჭირდება, იქ სადაც ვიღაც გიყვარს მაგრამ უკვე გვიანია, იქ სადაც კარგავ იმას რასაც ვეღარ აღადგენ და ისევ ეს უბრალოდ დასასრულის დასაწყისია და ისევ არ ვიცი რატომ მაგრამ მე შევეცდები ღრმულებად ვაქციო თქვენი თვალები და გესროლოთ ისეთი კომბინაცი რომ დატოვოთ საკუთარი აზრები და დაგმოთ საკუთარი პრინციპები... მე ვერ ვიტან როცა მთხოვთ სიცოცხლეს , მე ვერ ვიტან როცა აღარ ვარ და მხედავთ, ვერ ვიტან როცა გენეტიურად აღდგენილი სახეებიდან მგლეჯთ ღიმილს და ღრუბლებს მიღმა ეძებთ ცრემლებს რომლებიც თქვენს სახეზე დარბიან და ასე უაზროდ ხარჯავენ მეორე სუნთქვას, რომელიც ბოლო და უკანასკნელია ეგუისტურ სივრცეში ჩარჩენილ ღიმილით მინდა დავრჩე ალმოდებულ მეძავში და ამოვრწყა სიცოცხლე როგორც ბოროტი სენი... დიახ მე ვარ ჯონ_ლენონი და პოლ მაკარტნი, დიახ მე მოვკალი კენედი, დიახ მე მოვიგე მეორე მსოფლიო ომი... დიახ! მე ვარ გიჟი და ვერ ვიტან როცა მთხოვთ ვიყო ვიღაც სხვა....