არაფერი გვაქვს გასაყოფი მე და შენ ღმერთო.

პირველად,როცა ამ მიწაზე დავსახლდი
კარ-მიდამო ერთი ამოსუნთქვით მოვაწყვე,
ღობეც „კალიცოსავით“ შემოვატყი გარშემო ეზოს,
რომ იხვ-წიწილა გარეთ არ გამომპარვოდა
და მოსვენებით დავეშვი სკამზე,
სწორედ მაშინ გამახსენდი:
დაილოცოს შენი ძალა და მადლი,
რომ აქ მომიყვანე,ღმერთო.

როცა პირველად დაკოჟრილ და აკანკალებულ
ხელებზე გადავიწვინე ნანატრი შვილი,
რომლის ხმამაც მოარღვია ყველა ზღუდე და ჯებირი სულში,
რაც კი აქამდე მიშენებია ცხოვრების გასატანად
და ახალდაბარულ მიწად დამიტალღა მთელი სხეული,
ისე რომ არც შემოუხედვს,არც მომფერებია,
უბრალოდ მოვიდა და ოცდაათი წელი,
არაფრით სავსე,თურმე,თვალებთან დამიყარა,
სწორედ მაშინ შენ გამახსენდი,ღმერთო:
დაილოცოს შენი ძალა და მადლი,
რომ სულით  ამავსე.

და დღეებმა იწყეს მდინარეებად დენა,
და როცა პირველად მამა ჩამესმა,
ამდენი ხნის დაგროვილი ცრემლი და ობმოდებული თავშეკავება
გვალვიან თვალებში სულ გაზაფხულის წვიმებად ვღვარე
ჩემი ცოლის წინ-
კარში დამჯდარი,დახეთქილი თითებით
სიმინდს რომ ცლიდა კალთაში
და წუთით სხვა ფიქრებში გადახლართლს
გამოეპარა წუთით ჩვენი ბედნიერება.
როგორ დამბერებია,ღმერთო,
მზე ჩასწოლია ყველა ნაოჭში,
ისე ღრმად ამოუვსია სიგრძეებზე და დაუმძიმებია თითქოს,
რომ მის გარეშე ყოფნამ მთელ სხეულში გამცრა
და გამახსენდი:
დაილოცოს შენი ძალა და მადლი,რომ მყავს
და ჩემს შემდეგაც,დიდ ხანს მიცოცხლე ღმერთო...

როცა პირველად დალალებად ჩამოშალა
ჩემმა ყანამ,ხორბლის ოქროსფერი თავთავები
და საკუთარი ოფლით გაჟღენთილმა მიწამ
შვებით ამომხედა-ვალი მოვიხადეო
და ეზოშიც დადგა ახალგამომცხვარი ტკბილი,
მადლიანი პურის სუნი და სხვანაირი სიმშვიდის,
სწორედ მაშინ,ჭიქა ღვინით
და შუაზე გადატეხილი პურით,
(ორთქლი რომ უწვავს მუცელს)
შენ გამახსენდი,
და კიდევ ერთხელ გადიდე,
რომ მშიერს არ გვკლავ.

მერე კი...
როცა რკინის მერცხლებმა ხმაურით ჩამოუფრინეს
ჩვენს სახლს და მყუდრო ეზოს,
და ცეცხლით ჩამოგვადნა თავზე ზეცა,
ყველამ ვიგრძენით სიმშვიდე როგორ მძაფრად დაიწყო წვა,
ხმალივით აღმართული ალით,
და მშიერი კალიებივით შეესივნენ გარშემო ყველაფერს,
რაც იყო და არ იყო ღირებული,
ხოლო ნაცრის ფერი მთელი სიხარბით გადაევლო
სახლებს,ხეებს ადამიანებს-
ჩვენმა ქოხმაც მარტო დატოვებული ბავშვივით
მოაღო პირი და წამში განახევრდა.
უკან მოვიტოვეთ ყველაფერი კარგი
და გამოვიქეცით.
გზდაგზა ვყარეთ თუ რამ ზაფხული გვებადა სამივეს ერთად
და მხოლოდ შიში დავიტოვეთ:
შიშს ვჭამდით,
შიშში გვეძინა,
შიშით ვიბანდით ხელ-პირს,
შიშსს ვსვამდით,
შიშით დავდიოდით
და შიშით ვუყურებდით ერთმანეთს-
ისინი-მე,მე-მათ.

მერე ...
ბოლო კადრად ჩამიარა მთელმა სითბომ,რაც ვაგროვე,ვზარდე
და თან ვხედავდი მთელი ძალით როგორ მაყენებდნენ გზიდან,
მე კი სისხლი ვერ გამოვილიე პირიდან რომ
ხმა ამომეღო და გაქცევა მეთხოვა,
მხოლოდ ის მოვიფიქრე,რომ წინასწარ დახუჭული თვალებით
და გაქვავებული ტანით ისევ შენ გაგიხსენე
და მოგასწარი ვედრებად:
ესენი მიცოცხლე დიდხანს,ჩემს შემდეგ,ღმერთო....

ასეა,უფალო,არაფერი გვქონია მე და შენ გასაყოფი...