* * *


სულ ნუ ჩადგებით ქარიშხლებო;
მე თუ მარტო ვარ,
ხეებს მაინც ხომ აქვთ უფლება,
რომ ერთად იყვნენ?!.



* * *


მე იქ ვიყავი და ვუყურებდი
ჩემს მოსწავლეებს.
ყველაფერი ნამდვილად მახსოვს;

თითქმის ერთდროულად მოწყდნენ
ყვავილი და ვარსკვლავი,
მან კი,
ჯერ ვარსკვლავს ჩაუთქვა სურვილი
და შემდეგ,
ვისთვისაც ჩაუთქვა,
იმისკენ ყვავილი წაიღო.



* * *


როდესაც კალამს გადავდებ და
სიტყვებით სავსე
ფურცელს დავხედავ,
ყოველთვის ვხვდები,
რომ იმ ჯერზეც მწარედ დავმარცხდი,
რადგან სადღაც, მეორე მხარეს
დგანან ჯერ კიდევ,
ან სამუდამოდ დაუწერელი
ჩემი ლექსები
და ჯარისკაცებს მაგონებენ, -
გამარჯვებულებს, -
მტერს რომ უკანალს უჩვენებენ
და იცინიან.



* * *


ძველი, ნაცნობი ადგილები...

სულ ყოველთვის რომ ითხოვენ შენგან,
იყო მხოლოდ ზუსტად ისეთი,
როგორიც მათ ახსოვხარ ხოლმე.

წლების შემდეგაც,
უკვე აღარც ბავშვმა, მოზარდმა
ერთხელაც კი ვერ ჩავიარე
ჩემი სოფლის ტყის ნაპირებთან,
ისე, რომ სტვენა არ წამომეწყო
და ხის ტოტი არ მომეტეხა
მშვილდ-ისრისათვის.



* * *


დღეს ვნახე ჩემი ძალიან ძველი
ჩანახატები.
ვათვალიერე და ერთ-ერთმა
გული ჩამწყვიტა;

დამიხატავს ჩემი ოჯახი:
მამა, დედა, მე და ჩემი და,

უკან კი რაღაც სახლი დამიდგამს,
პატარა სახლი,
ფანჯრებით, ერთი ღია კარით და
გვერდზე დახრილი ვიწრო კედლებით.

ნახატები და ნაწერები ხომ სრულდება ხოლმე;
რაღაც აქვთ, - თითქოს მთელი მომავლის
წინასწარხედვა.

აბა, იმ სახლში ყველა როგორ დავეტეოდით?!.

მამაც ამიტომ წავიდა ალბათ
და მე კი თითქოს
წლების მანძილზე, ვზივარ ფანჯრებთან
და მშვიდად ვიცდი,
იქნებ გამოჩნდეს ვინმე, ვინც იმ კარს
შემოაღებს და ჩვენთან დარჩება.

ახლა კი ვხვდები,
რატომ არავინ მოვიდა დღემდე;

იქ, იმ ნახატზე,
გზა არსად არის,
გზების დახატვა დამვიწყებია.