* * *


მუდამ ასე კი არ ყოფილა;

ცეცხლსაც ჰქონდა სახელი, ცასაც,
მზესაც, მიწასაც,
მაგრამ, ის, ვიღაც პირველყოფილი
პირმოკუმული იდგა კუშტად და,
მთელი დღეების მანძილზე, მხოლოდ
თავისთან მცხოვრებ ქალს შეჰყურებდა,
უცნაურად მუცელსავსეს და
სხეულმთვარიანს.

სულ პირველადაც მან ახედა, ალბათ, ვარსკვლავებს,
შემობრუნდა და უნებურად დასცდა:
- მიყვარხარ.



* * *


/ნინის/

რა დაასრულებს გზებს და მიზნებს?!.

ამ ეპოქაში
უამრავი მიმართულებით
მოძრაობს ხალხი;

მთვარეზე დადგა ადამიანი,
წყლის და მიწისქვეშ
ყოველდღიური საქმე გაუჩნდა,
გზაჯვარედინიც დიდი ხნის წინ გამოიგონეს.

მე კი მუდამ ეს ჩამესმოდა ჩემს ბავშვობაში:
\"A პუნქტიდან - B პუნქტისაკენ\"...
და ვხსნიდი, როგორც მჯეროდა ხოლმე.

დღემდე ასე ვარ;
თუ გაგშორდები,
მხოლოდ წრეზე,
წრეზე წავალ, რომ
ბოლოს ისევ შენთან დავბრუნდე.




* * *



სიკვდილი, რა თქმა უნდა,
შინ დაბრუნებაა,

მაგრამ ყოველთვის
მადლიერი ვარ იმისათვის, რომ
გამომიშვი ქუჩაში, ღმერთო,
და ამ ქუჩას ჰქვია სიცოცხლე.

მე დღემდე ვდგავარ ვრცელ პროსპექტზე
და მეშინია,
ვინმე ჩემთან მყოფმა არ მითხრას:
- სახლში მივდივარ.

ვუყურებ ამ სახლს
და ფანჯრებთან მდგარ ხალხში ვეძებ
ნაცნობ სახეებს.




* * *



ბოლო დროს, როგორ შევიცვალე;
საიდან ეს ახალი შიში
ბრალის დადების?!.

აი, დღესაც,
მდინარის პირას ვდგავარ და მინდა,
როგორც ადრე, ჩემს ბავშვობაში,
ერთი დიდი ქვა ვისროლო წყლისკენ,
მაგრამ ვერ ვბედავ.

ვინ იცის, რატომ მოიტანეს,
აქ რატომ დადეს!..

კი, შესაძლოა, რომ შესაქმის დღიდან ასეა,
ან მდინარემ ჩამოიტანა,

მაგრამ, ისიც ხომ დასაშვებია,
რომ რაღაც დათქმულ ადგილს აღნიშნავს,
სადაც სხვადასხვა გზით მოდის ორი
შეყვარებული,
მუდამ აქ,
ამ ერთ უბრალო ქვასთან,
ახირებულად...

ან შორს, სადღაც,
უამრავი ბავშვი შემსხდარა
ველოსიპედებზე,
იქნებ უკვე გზაშიც არიან
და მათ შორის პირველი ყვირის:
- ქვამდე,
იმ ქვამდე ვინც მიასწრებს...

და იცინიან.