ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

                             
  ჩემს თანაკლასელს ბოზი მამიდა ყავდა.
  ასე ვიცოდით ყველა ბიჭმა, სკოლაში. თუმცა ეს ჭორი ჩვენ არ აგვიგორებია - ამაზე ხშირად საუბრობდნენ უფროსები სახლებში, ქალები ფინჯან ყავასთან ჭორაობისას და ჩვენც(ბიჭები), გასაჟიმად ყველაზე სასურველ ქალებს შორის, პირველად უსათუოდ მას მოვიხსენიებდით-ხოლმე...
  სოფელში არ ვიყავით განებივრებულნი, ლამაზი ქალის ხშირად ხილვით და ჩემი თანაკლასელის მამიდა ლამის ერთადერთ ქალად მიგვაჩნდა, ვისთვისაც ბუნებას უსაშველო სილამაზის გარდა, მსუბუქი ნებისყოფაც მიენიჭებინა. ხშირად ხდებოდა ისეც, რომ სკოლის ტუალეტში რამოდენიმე ბიჭი ერთდროულად ონანირებდა სპრინტერულ შეჯიბრში - თუ ვინ უფრო ადრე დაღვრიდა სპერმას, თეოს (ასე ერქვა ამ ჩვენი ცოდვით სავსე, მსუბუქი ყოფაქცევის მქონე დიაცს) სახელზე...
    ჩემს თანაკლასელს (თეოს ძმის შვილს) მარიტა ერქვა და მასთან სრულიად სხვაგვარი დამოკიდებულება მქონდა. ეს ალბათ, სწორედაც მამიდამისის დამსახურება გახლდათ, რადგან რატომღაც მხოლოდ მარიტას მკერდის ზრდას  ვაკვირდებოდი-ხოლმე, მის ყოველ გაღიმებას, ხუმრობას, საუბრის მანერას და სხვა ათას მხოლოდ მისთვის დამახასიათებელ წვრილმან-მსხვილმანს საგულდაგულოდ ვაგროვებდი მეხსიერებაში და მერე გულის ყველაზე ფართო დარბაზში დავახვავებდი ხოლმე, ძილის წინ, მასზე ფიქრისას. მისი სულ უმნიშვნელო მოძრაობაც კი არასდროს გამოპარვია ჩემს ავხორც თვალს.
    ვცდილობდი, ჩემი ეს თვალთვალი შეუმჩნეველი დარჩენილიყო გარეშეთათვის, რასაც თავს წარმატებით ვართმევდი თითქოს, მაგრამ როგორც ჩანს, თავად სათვალთვალო ობიექტმა მაინც შეამჩნია, ჩემი მხრიდან არაგულგრილი დამოკიდებულება მისდამი და თანდათანობით მე თვითონ აღმოვჩნდი, მარიტას სითბოს და მზრუნველობის ქვეშ მოკალათებული... რაც სიმართლე რომ ვთქვათ, ძალიან ესალბუნებოდა ჩემს გულს და ხატაურა ფისოსავით ვკრუტუნებდი სიამოვნებისგან, როცა დავუშვათ წიგნის ჩანთიდან ამოღებისას, იდაყვი უნებურად მომიხვდებოდა მარიტას სხეულის ისეთს ნაწილზე, რომელსაც სხვა დროს როგორი მოწადინებულიც უნდა ვყოფილიყავი, ვერასგზით შევეხებოდი, მოკრძალებისა გამოისობით...
    მარიტა სულაც არ ითვლებოდა თვალის მომჭრელი სილამაზის გოგონად - პირიქით, რომ არა მისი ბოზი მამიდა, ალბათ მის არსებობას საკლასო ოთახში, ისეთივე მნიშვნელობას მივანიჭებდი, როგორსაც სხვა არაფრით გამორჩეულ მოსწავლეებისას, მაგრამ (ღმერთმა იცის, რა კავშირში იყო) მამიდამისის ცხოვრების წესი, რაღაცით არაპირდაპირ განსაზღვრავდა ჩემს დამოკიდებულებას მარიტას მიმართ და ის ჩემს მიერ გამოგონილ-მიწებებული უამრავი თვისებით შემკული, ბევრად აღემატებოდა სხვა გოგონებს, ჩვენი სკოლისას და ნელ-ნელა სიყვარულიც ეპარებოდა ჩემს მოუსვენარ გულს... თუმცა როგორ შეიძლება უწოდო სიყვარული იმას, რომ მამიდის ბოზობისა გამოისობით, მისი ძმის შვილის მიმართ ,,რაცხანაირი” ფიქრები აგეტორღიალა - მე ამას მაშინ რა საკვირველია ვერ ვხვდებოდი და დავიარებოდი ასე, დარეტიანებული - ხან მამიდაზე ფიქრით ვისრესდი სასქესო წანაზარდს და ხან ჩემი კლასელის საყმაწვილო მუწუკებით დალაქავებული სახე მედგა თვალწინ...
  ამ ისტორიაში ყველაზე უცნაური ის იყო, რომ მე ფოტოზეც კი არ მენახა მარიტას მამიდის გარეგნობა. რასაც მის შესახებ ყვებოდნენ, ჩემს წარმოსახვაში ერთ სურათს ქმნიდა და ამ სურათზე აღბეჭდილი ქალი იმდენად ლამაზი იყო, გულს ბაგა-ბუგი გაუდიოდა, მისი ყოველი ხილვისას...
  ისიც უცნაური იყო, რომ ერთიც კი არ მოიპოვებოდა სოფელში ისეთი ადამიანი, ვისაც კონკრეტული შემთხვევის მოყოლა შეეძლო, თუ ვისთან ან როდის იმრუშა ,,ჩვენმა” ბოზანდარა თეონამ. როცა მასზე საუბარი ჩამოვარდებოდა, თანამოსაუბრე აუცილებლად შეგაწყვეტინებდა ხოლმე სიტყვას, შეკითხვით - თეო?!- რასაც ხმადაბალ ჩაფშლუკუნებას მოაყოლებდა. მერე სახეს გადაისერიოზულებდა და ყოვლისმცოდნე იერს გამოისახავდა შუბლის ნაოჭებს შორის - თითქოს, მხოლოდ მან იცოდა(თანაც დაბეჯითებით), თუ სად, როდის და ვისთან აიშვირა თეონა-ქალმა თავისი ფითქინა, გასაშტერებლად ლამაზი ფეფები. შენც(თუ ზრდილობა გაგაჩნდა) საშინლად ვალდებული იყავი, სახეზე ისეთი რამ აღგებეჭდა, რომ თანამოსაუბრეს ეფიქრა, თითქოსდა ყველაფერს მიუხვდი და თანხმობაც გამოუცხადე მის მიერ უსიტყვოდ გადმოცემულ თეოს მრუშობისა ისტორიაზე.
  ასეთ დროს ბოღმა ყელში მომებჯინებოდა-ხოლმე, რადგან მართალია მე თვითონ ყოველღამეს თეოს გაჟიმვაზე ოცნებით ვიძინებდი, მაგრამ როცა მასზე სხვა საუბრობდა(თუნდაც უსიტყვოდ), თეო რატომღაც განსპეტაკდებოდა ხოლმე ჩემს წარმოსახვაში და ისეთი სათაყვანებელი ხდებოდა, რომ მის მიმართ ნათქვამი ყოველი აუგი სიტყვა მკრეხელობას უდრიდა ჩემთვის... ყველა მძულდა, ვინც თეოზე საუბრობდა და გავურბოდი ამ თემას ყველგან, თუმცა იმდენად მოდური იყო, მთლად მაინც ვერ ვემალებოდი და ბოღმით გულ-გასივებული ყველაზე მეტ საშინელებებს თვითონვე ვფქვავდი-ხოლმე ჩემს კერპზე, რათა არავის შეემჩნია ჩემს მიერ მისი გაკერპების ამბავი... ასე შემძულდა მთელი სოფლის ბიჭ-ბუჭობა.
  სიძულვილმა მოიტანა ის, რომ მე უკვე აღარ ვთამაშობდი ფეხბურთს, ტენისს და სხვა მამაკაცურ თამაშებს, დავუმეგობრდი გოგონებს და მარტოობას. სამაგიეროდ შევიყვარე მხატვრული ლიტერატურა და იმდენს ვკითხულობდი, სანამ თვალები სისხლისფერი არ გამიხდებოდა-ხოლმე. სკოლაში ჩემმა შეფასებებმა რა თქმა  უნდა დასაშვებს ბევრად გადააჭარბა სიცუდით. ხშირმა კითხვამ და უძილობამ საშინლად გონებაგაფანტული გამხადა. თითქმის ვერასდროს ვიგებდი, რას ლაპარაკობდნენ ჩემს ირგვლივ და თითქმის არასდროს აღვიქვამდი ჩემს თვალწინ მიმდინარე კადრებს... სამყარო რომელიც გამოვიგონე ფერთა სიუხვით იმდენად აღემატებოდა რეალურს, მე აუცილებლად გადავინაცვლებდი მასში, რომ არა თეო...
  არადა ჩემს ცხოვრებაში არსებობდა მარიტაც, რომელიც ყურებამდის იყო შეყვარებული ჩემზე და რაც მეტად მეგლისებოდა ამ ვნებაატროკებული გოგონას არსებობა, იმდენადვე იზრდებოდა მის შუბლზე საყმაწვილო მუწუკების რაოდენობა და ზომა... მე მას ძველებურადვე, გამორჩეულად ვეპყრობოდი, მაგრამ ეს ყველაფერი ნაძალადევი იყო ჩემის მხრიდან, რადგან საკუთარ ცნობიერებაში ბევრი ყურყუმალაობის შემდგომ, მიმხვდარი ვიყავი(როგორც იქნა), რომ მარიტა კიარა, მისი ბოზი მამიდა მიყვარდა, უნახავად.
  ყველაზე ხშირად თეოს სკოლის მასწავლებლად წარმოვიდგენდი ხოლმე. აი, ის მიბარებს სკოლაში, ჩემი შვილის შესახებ სასაუბროდ. მე მივდივარ სწორედ მაშინ, როცა ბოლო გაკვეთილი სრულდება. ბავშვები საკლასო ოთახის კარებს გამოხეთქავენ და ლამის წამაქციონ. ოთახში შევდივარ. ვხედავ ქალს, რომელიც ჩემგან ზურგით დგას და ჟურნალს იღებს მაგიდიდან. წვრილ, მაღალ ქუსლებზე შემდგარ ფეხებს დიდი ხანი მიუყვება მაღლა, ჩემი მზერა, სანამ შავი, მოკლე კლასიკური ქვედატანის მტკაველიან ჭრილს არ შეეჩეხება. აქ მე ვცდილობ მზერა დავკლაკნო და შევიჭვრიტო ჭრილსა შიგან, მაგრამ ამ მცდელობის უშედეგობაში დარწმუნებული, ისევ ზევით მივასრიალებ და ფურცელზე დაცემული მელნის წვეთივით მედღაბნება მზერა თეოს ტრაკზე... ვგრძნობ, ქალი, რომელიც უნდა შემოტრიალდეს, აუცილებლად დაადებილებს ჩემს ისედაც გამოთაყვანებულ გონებას და წამის მერამდენიღაცადედში ასეც ხდება. იღიმის (ღმერთო) და ინტერესდება ჩემი იქ ყოფნის მიზეზით. მე რა თქმა უნდა ვიცი, რომ ის ბოზია (ყველაზე უბიწო ბოზი მთელს სამყაროში) და მიუხედავად ამისა, მოწიწებისგან ენა მებმის. ძლივს ვახვედრებ თეოს მკერდს, რომ მე ნიკოლოზის მამა ვარ (ასე ერქვა ჩემს წარმოსახვით შვილს) და რომ არ დავებარებინე, ჩემი ფეხის გადმობიჯება თავის დღეში არ ეღირსებოდა ამ საკლასო ოთახის ზღურბლს. გასაგებია, დაბრძანდით!- ორჯერ შეიკუნტრუშებს, ერთმანეთს მიეგლის-მოეგლისება და ისე მიპასუხებს თეოს ძუძუები. მე უსიტყვოდ ვუთანაგრძნობ მათ, რომ ასე ძალიან ევიწროვებათ აზღუდი. გისმენთ, რატომ ინებეთ ჩემი ნახვა?- ვეკითხები მარცხენა ძუძუს, რომელიც უშედეგოდ ცდილობს კერტის ამოყოფას თეთრი ხალათიდან და ცოტა ხანში თუ არ მივეშველები, უთუოდ მიასიკვდილებს უჰაერობა. გაკვეთილზე ძალიან ხშირად მოდის თქვენი შვილი მოუმზადებელი - ეუბნება მარჯვენა ძუძუ, მამას, რომელსაც იმ წუთს ყველაზე ნაკლებად ადარდებს შვილის ნიშნები, აკადემიური მოსწრება თუ ყოფა-ქცევის შეფასება, იმდენად არის შეძრწუნებული ძუძუთა ვარამით. თეო შუბლს იჭმუხნის - არ სიამოვნებს მკერდის წამებაში ჩემგან მისი გამოჭერა, რადგან გრძნობს, რომ სულ მალე ჰუმანიზმი დაამარცხებს ჩემში მოყვასის გასაჭირის მიმართ გულგრილობას და მეტისმეტად კატეგორიულად მოვითხოვ მისგან საბრალო ძუძუების განთავისუფლებას... გაბრაზებაც რა ლამაზი ჰქონია იმ ოჯახდაქცეულს კიარა და იმ ღვთაებრივ ბოზს. თეთრ, კრიალა შუბლზე ისე ხვავრიელად მიმოაპნია ნაოჭები, რომ ცოტა კი შემაშინა, მაგრამ ნაოჭთა სიმრავლე რაღა მოსატანი იყო სიმრავლესთან ჩემი აღტყინებული სპერმატოზოიდებისა, და როგორც მთავარსარდალმა, უმალ მოვუწოდე მათს არმიას, სიცოცხლეც არ დანანებოდათ, ამა კეთილშობილურსა საქმეში, რასაც სარძევე ჯირკვლების ბიუსჰალტერიდან განთავისუფლება წარმოადგენდა.
  არც თეო გამოდგა ცუდი სარდალი - უმალვე გათვალა, თუ საით განვითარდებოდა ჩემი არმიის შეტევა და მობილიზაციაში მოიყვანა ლოდსატყორცნები, ანუ წარბნი აყარა. ამას ჩემი კონტრგეგმის ამუშავება მოჰყვა- ვიღაცამ რომ თქვა ,,მივედი, ვნახე, დავიპყარი”-ო, იმის არ იყოს, ვეცი დედაკაცს თავგანწირვით და ისეთი ,,დავუზასე”, რომ უმალ თავისივე ხელით ჩამაბარა კლიტენი სიმაგრისანი და თქვენ იქ უნდა გენახათ, მირბევ-მორბევა, ალაფის დატაცება და შუბზე აგებული ციხის უფროსის პოზათა ცვალებადობა...
  საბრალო იყო თეო და საბრალო ვიყავი მეც. მე იმიტომ, რომ გამოვთაყვანდი ამდენი ჩუკენით და ძილში დაცემით, თეო კი იმად - წლების მანძილზე თურქეთში მუშაობდა, სოფელში კი ყველას კარგად მოგვეხსენებოდა, ლამაზი ქალი თურქეთში სხვა ვერაფრით დაკავდებოდა, თუარა ბოზობით(თურქებო თქვენი!). და ჩვენ, სოფლის სამამაკაცოს, ვერაფრით გაგვეგო, საღად მოაზროვნე ქართველმა ქალმა როგორ შეიძლება თურქის ჩუჩაახეული კუტაი ამჯობინოს, ქართულ, ნატურალურ, თავჩუჩიან ყოლეს.
  ერთ დღეს კი სოფელში ჩამოვიდა.
  არასდროს მეფიქრა, რას მოვიმოქმედებდი ასეთ შემთხვევაში და მთლად მოუმზადებლად შევეგებე ამ ინფორმაციას. შევეგებე კიარა და, კინაღამ მომკლა სისხლის მოწოლამ გულზე. მე მართლა მიყვარდა ჩემს წარმოსახვაში შექმნილი ქალი და რეალურთან შეხვედრის გარდაუვალობამ გული ისე მომიწურა, რომ საშინლად ცუდად ვიგრძენი თავი. პირველივე ქვაზე ჩამოვჯექი და ბევრი ყოყმანის შემდგომ გადავწყვიტე რადაც უნდა დამჯდომოდა, იმ დღესვე მენახა სოფლის ლეგენდად ქცეული ბოზი. ქიმიის წიგნში შუა გვერდები ამოვხიე და საღამოს მარიტას სახლს მივადექი, სახელმძღვანელოს თხოვების მომიზეზებით.
  როგორც გაირკვა, ჩემი თანაკლასელი მხოლოდ რამოდენიმე წუთში მოახერხებდა ჩემს ნახვას, რაც სულ არ მწყენია რაღა თქმა უნდა. აბაზანიდან წყლის ჭავლის ხმა ისმოდა და ვერავინ დამარწმუნებდა იმ წუთს, რომ იქ ჩემი თეონა-ქალი არ იხვანჩალებდა ,,რაცხა-რაცხა” აქ სახსენებლად მეტისმეტად უხერხულ ადგილებს.
    მასპინძლის მობოდიშების შემდგომ სულ მარტო დავრჩი ოთახში მცირე ხნით და რაც უფრო მეტად შლიდა ფრთებს, ჩემი ფანტაზია, მით უფრო მეზრდებოდა სასქესო წანამატის ზომა ხვანჯარში. ნერვული აგზნების შედეგად ბოლთის ცემას შევუდექი. ერთ-ერთი შემობრუნებისას კი ჩემი და აბანოდან გამოსული, პირსახოცის ხალათში გამოწყობილი თეონას მზერა ერთმანეთს შეხვდა...
.................
    თეო ამერიკიდან დაბრუნებულ ჩემს 18 წლით უფროს ძმას გაყვა ცოლად სამი წლის შემდეგ.
  ქორწილიდან ერთ კვირაში კი ქირურგიული ჩარევა დაჭირდა, რადგან საშო იმდენად ვიწრო ჰქონდა, ქმართან სქოსობრივი კავშირი შეუძლებელი იყო მისთვის.
  ისე, არც იმდენად ლამაზი იყო, როგორიც წარმომედგინა.
  ყველამ თავის ბოზ მამიდას მოუაროს, ჩემო თვრამეტი წლით უფროსო ძმაო!
პ.ს. მარიტა? - მარიტას არ გავკარი?!