ნაწარმოებები


გამოცხადდა კონკურსი ლილე2026 . იხილეთ ფორუმზე კონკურსების განყოფილებაში     * * *     გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: მელნისფერი
ჟანრი: პროზა
8 ივლისი, 2013


ნემო(ები) ქრებ(ი)ა(ნ).

მე თევზი მყავს და მის აკვარიუმში წყალი ობდება ყოველთვის, როცა ჩემს ოთახში ის დღე დგება, კედლებს რომ პატარაობის ფოტოები აჭრელებს და ვხედავ, დროს ყველაფერი ეჭმევა.


ისედაც არასოდეს ლაპარაკობდი, მაგრამ როცა მასზე გიყვებოდი მეჩვენებოდა, რომ მუნჯდებოდი. ხომ გესმის?
ხანდახან მგონია, რომ მის გამო წახვედი.


ზოგადად, ოთახებში თითქმის ვერასოდეს ვეტევი.
არ მიყვარს დღისით საინტერესო რაღაცებზე ლაპარაკი, მაგრამ დღეს ბნელა და უნდა მოგიყვე.
როცა ზურგით ფანჯრის ჩარჩოზე გადაწოლილს, მეხუთე სართულიდან თმებგადაფენილს მაქვს პატივი, მისი ცოლის გუბკით გამოტენილი ლიფები ვიხილო, იმდენად ვხალისდები, რომ ჩემი ხასიათი სახლში ვეღარ ეტევა.


ჩემი თევზი მარადმწვანე აკვარიუმში ცოცხლობს და რომ იცოდეს, რა უინტერესო ,,ცხოვრება,, აქვს,  ფილტვებს ჰაერით გამოიტენიდა და.. ისე, ჩვენ ვართ უკუღმართები თუ თევზები?

როცა ყველა კორპუსში სინათლე დუმს, მისი ცოლის ღიღინი მესმის. ეს ის ღამეებია, სახლში მისვლას რომ აგვიანებს.
ჰო, მზიანი ქალია მისი ცოლი.
ათასში ერთხელ, როცა ძალიან მიმართლებს, ფანჯარასთან ისიც მოდის. კიდევ უფრო იშვიათად ისეც ხდება, რომ ამ დროს რეკავენ და მე შემიძლია მოვუსმინო..

საოცარი შეგრძნებაა ღამით ხერხემალი ფანჯრის რაფაზე გადაკიდო და დარწმუნებული იყო, ქალაქში მეორე არავინაა, ვინც იმ წამს შენს პოზიციაშია და ისე უყურებს ცას.


აღარ მახსოვს ბოლოს როდის ვაჭამე თევზს. წესით, გუშინ უნდა მომკვდარიყო. ასე მეგონა მე.

აღარ შემიძლია წარმოგიდგინო. არადა, ადამიანები წარმოსახვიდან არ იცვლებიან. ხომ ძველებური ხარ, ჟღალი, ჭორფლებიანი..
ნემო, დამღალა შენთვის ამბების მოყოლამ, როცა აქ არ ხარ.

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები