(ჩემი საკუთარი ლექსის "დავაგვიანე" – თავისუფალი თარგმანი.)

Мы не были знакомы...  Вот, встретились случайно...
Не в шутку подшутила-ль Судьба, коль нас свела?
Взглянув, я обомлела, дар речи потеряла,
Но от улыбки томной глаза не отвела!

Сидели и смотрели безмолвно друг на друга...
Слова излишни были, - влюбились мы без слов!...
Заколотилось сердце, грудь болью отозвалась,
Когда включился Разум, твердя: «Не повезло!.. »

«Уйди!..» - кричал мой Разум!...
«Останься!..» - голос Сердца
Донёсся ниоткуда, сквозь слёзы, из глубин...
Ну, как же нам расстаться? Ведь я тебя любила
Всю жизнь?! Тебя искала! И ты-ж меня любил?!

Но... запоздала встреча. Напрасны –б были речи
И превращалась искра в пылающий огонь.
Рука вдруг задрожала, пролив вина с бокала...
Он  -  лоб протёр руками, смахнув с лица ту боль.
.  .  .  .  .  .  . 
Мы не были знакомы! Случайно повстречались
И взглядом обменялись, не выспросив имён...
Я тихо встала с места и уходить собралась...
Вдруг вздрогнула, увидев КАК улыбнулся он!



დავაგვიანე

                        “შენ რომ გიყვარდა, ის ქალი – მე ვარ...
                        მაგრამ, ვაი, რომ დავაგვიანე!”
                                        მ.აბრამიშვილი

სულ არ გიცნობდი...
შეგხვდი რატომღაც...
რას გვიმზადებდა ბედი მსახვრალი?
შემოგხედე და... დავრჩი ადგილზე,
ვეღარ მოვწყვიტე მაგ ღიმილს თვალი...

ერთი დანახვით ვნებააშლილი
და მორღვეული თვალების ფერი...
დაცვარულ შუბლზე მინაწებები
თმა, აწეული მთრთოლვარე ხელით...

მერე, უეცრად, ლუდის კათხაში
ძალად ჩამხრჩვალი ვნების ალმური...
აღარ მინდოდა გვერდით არავინ...
მამოძრავებდა  შური  ქალური.

- რა დავაშავე? –ვფიქრობდი... - ჩემგან
რას ითხოვს დროის მემატიანე?!....
“შენ რომ გიყვარდა, ის ქალი – მე ვარ...
მაგრამ, ვაი, რომ დავაგვიანე!”