გამოფენაზე მოსული უამრავი დამთვალიერებლიდან ყველა აღტაცებული დარჩა. აქ არ იყო რაიმე ძველის გამეორება.

–        შესანიშნავი ნახატია, - უთხრა მაღალფეხებიანმა ქალმა თანმხლებ დიდმუცლიან კაცს.

ქალზე ვერ იტყოდით, ლამაზიაო, მაგრამ დარბაზში ისე იდგა, უნებურად იქცევდა ყურადღებას. აი, ისე, ბალერინები რომ დგანან ხოლმე, ვიდრე მაყურებლის წინაშე მადლობას მოიხდიან. თითქოს უნდა აფრინდესო და რაღაცნაირად ამ გამოფენის ნაწილს ჰგავდა, ურომლისოდაც დარბაზს რაღაც დააკლდებოდა.

დიდმუცლიანმა კაცმა არაფერი  უპასუხა. არ იცოდა, რა უნდა ეპასუხა და ამიტომ, არ ესმოდა ფერწერა. არც ის უნდოდა, ქალს უვიცად სჩვენებოდა, ამიტომ გაჩუმდა, მაგრამ ერთი კია, თითოეული ნახატი ადგილზე აბამდა, ვერ გაიგო კი, რატომ. ერთ ნახატს ერქვა „მე ძლიერ მიყვარს იისფერ თოვლის“... ტილოზე რაღაც იისფერი ხაზები იყო, ამ იისფერი ხაზების უკან ვიღაცის სახე ირეკლებოდა იასამნისფერ თოვლზე.  კაცს ეგონა, რომ ნახატზე თოვდა და იმ, თოვლზე არეკლილ ვიღაცის სახეს ირონიული ღიმილი დასთამაშებდა.  ვერაფრით მიხვდა, როგორ შეიძლებოდა, ნახატზე ეთოვა, მაგრამ ნამდვილად თოვდა.

მეორე ნახატისთვის ავტორს  „მთვარის სონატა...“ დაერქმია. აქ არსად იყო მთვარე,  , მაგრამ კაცს მოეჩვენა, მთვარე ის-ის იყო, ღრუბლებში დაიმალა და ეს ეს არის ღრუბლებიდან გამოვაო.  თვალმოუშორებლად უყურებდა და ელოდა, როდის გამოვიდოდა ეს მთვარე ღრუბლებიდან.  და  რაც საოცარი იყო, ესმოდა რაღაც მუსიკაც... ნახატმა ადგილეზე დააბა და მუსიკამაც. ვერსად მიდიოდა.

- შესანიშნავი ფერწერაა - თქვა ნირწამხდარმა მაღალფეხებიანმა ქალმა.

- მოგწონთ?

მოესმათ ზურგიდან. ორივემ თავი უკან შემოაბრუნეს.

- მოგწონთ? - ისევ იკითხა ხანშიშესულმა კაცმა. მას შავი ფრაკი ეცვა, შავი ცილინდრი ეხურა. დიდმუცლიან კაცს მოეჩვენა, რომ ხანშიშესული მსახიობი იყო.

– დიახ, ძალიან, ყველა ნახატი ცოცხალია, ყველა თითქოს, მოძრაობს.! - თქვა  ქალმა.

ცილინდრიანმა ხანშიშესულმა კაცმა შეამჩნია,  ქალს ძალიან ლამაზი და მეტყველი ხელები ჰქონდა.

„ასეთი ხელები მგრძნობიარე და ინტელექტუალურ ადამიანებს აქვთ“ , გაიფიქრა მან.

-იყიდეთ - შესთავაზა ქალს.

-სამწუხაროდ, ფასი ჩემთვის ხელმიუწვდომელია - ნაღვლიანად გაიღიმა ქალმა და თანმხლებს გადახედა.

– გინდათ, გაჩუქოთ?!

– თქვენ ვინ ბრძანდებით?! –  გაუკვირდა ქალს და აქ შეამჩნია, ხანშიშესულ კაცს ფრაკი კისერთან საკმაოდ გაცვეთილი ჰქონდა და ცილინდრიც ალბათ, სიძველისგან გახუნებულიყო და ზუსტად ეს ყველაფერი რაღაც ინტიმურს ხდიდა გამოფენას.

– მე ავტორი ვარ.

–        როგორ?! – ქალმა გაიხედ–გამოიხედა, თვალებით ვიღაცას ეძებდა –  მე ვიცი, რომ ავტორი საკმაოდ ახალგაზრდა მხატვარია.

– მე იმ მხატვრის ავტორი ვარ - აუხსნა ცილინდრიანმა და გაიღიმა.

ქალმაც გაიღიმა, თუმცა, კი ვერ გაიგო პასუხის აზრი, ისე გაიღიმა, ზრდილობის გამო და უბრალოდ თქვა:

– დიდი შემოქმედებაა!

–        ყველაზე დიდი შემოქმედება თავის გადარჩენაა  ფიზიკურად და მორალურად  - ისევ გაიღიმა კაცმა.

დიდმუცლიანი კაცი ვერ მიხდვა რა ხდებოდა. ქალი და ცილინდრიანი კაცი ისე ლაპარაკობდნენ, თითქოს დიდი ხნის ნაცნობები იყვნენ და მაგრამ რაღაც ერთ  გარკვეულ საკითხზე სხვადასხვა აზრი ჰქონდათ.

–        რა ბრძანეთ?! - გაუკვირდა ქალს.

– ყველაზე დიდი შემოქმედება ამ წუთისოფელში თავის გადარჩენაა, ფიზიკურად და მორალურად - გარკვევით გაიმეორა კაცმა და ისევ გაუღიმა ქალს.

–        კი, მაგრამ განა შეიძლება თავის გადარჩენა, როცა ცუდი ასე ბევრია და კარგი ასე ცოტა ?! – ნაღველი მარტო თვალებში გამოჩნდა ოდნავ შესამჩნევად და თანხმლებს შეუმჩნევლად გადახედა, მხოლოდ თვალების მოძრაობით.

–        დიახ, შეიძლება, თუ მე მოგეხმარეთ.

–        თქვეენ?! – ირონია ოდნავ შეეხო ქალის ტუჩის კუთხეებს – კი, მაგრამ თქვენ ვინ ხართ?

– ხომ გითხარით, იმ მხატვრის ავტორი ვარ.

დიდმუცლიან კაცს არ ესმოდა რაზე იყო ლაპარაკი, მაგრამ დაბურძგლა და  სიმწრის ოფლმა დაასხა.

ქალმა წარბები აზიდა, თუმცა  არაფერი უკითხავს.

ხანშიშესულმა კაცმა თავაზიანად მოუხადა ცილინდრი დამშვიდობების ნიშნად და ხელჯოხის კაკუნით საგამოფენო დარბაზიდან გავიდა.

–        ცნობისმოყვარეობით ათვალიერებდნენ, როგორც პროფესიონალები, მაგრამ ისეთი გულწრფელი აღტაცებით, როგორც თქვენ, არავინ. ასე მგონია, ზუსტად იმას ხედავთ, რისი თქმაც მე მინდოდა, ამიტომ გაჩუქებთ - მხატვარმა ნახატი ჩამოხსნა.