ღამის ქვაბიდან გადმოდის
განთიადის მდუღარე რძე

და ისევ მაწანწალა ძაღლის
ნეკნებივით შესამჩნევია
ბზარები ჩემი ოთახის კედელზე

ამ კედელზე მამაჩემის შავ-თეთრი ფოტო.
მისი შავი-ზღვის მარილზე უფრო მძიმეა
და მისი თეთრი-თავის თავზე უფრო ნათელი-

ყოველ დილით ბებიაჩემი
მამაჩემის ყვითელ პერანგს დააუთოებს
ხელში დაიჭერს, ფართოდ გაშლის, კარგად შეხედავს
მერე კი დაუძახებს-აჰა, მზად არის !
და ყოველ ჯერზე პასუხად იღებს საათის წიკ-წიკს...

*
- ვინ ჩაიცვამს მამაჩემის ყვითელ პერანგს,
  სულ ცოტა ხნის შემდეგ ?!

  ვინ ჩაიცვამს მამაჩემის სანუკვარ პერანგს,
  რომელსაც მამაჩემის სუნი აღარ აქვს ?!

  ვინ ჩაიცვამს მამაჩემის ყვითელ პერანგს,
  რომლის აბრეშუმიც ვეღარ ანათებს ?!


- საფრთხობელა !