ის ზურგით იდგა,
მაგრამ უფრო კარგად ვხედავდი,
ვიდრე ოდესმე, როცა მთხოვდა რომ დამენახა.
ის იდგა თეთრი, ეცვა მხოლოდ დილა ფანჯრიდან,
მზე კი შორს იყო, სახლის უკან, სადღაც ვენახთან.
და სიმღერ-სიმღერ გლეხკაცები ხელავდნენ ყურძენს.
(ფიქრი კადრიდან)
ახლა კი…
ახლა…
მე სულ უფრო მეტს ვფიქრობ შენზე,
იმაზე მეტსაც, ვიდრე გგონია.
მოუხდებოდი ზამთრის საღამოს...
ჭიქა კონიაკს...
მეტყოდი ამბავს, დილიდან რომ სათქმელი გქონდა,
რომ არ გყოფნის და დაგიმატო სასმელი ცოტა.…
შენ დათრობამდე მოითმენდი ყველა სურვილს და
გაბედულებით გაიშლიდი თმებს და საყელოს.
როდესაც სასმელს შეერევა მთელი სიმორცხვე
და მოგონებებს შეერევა საწუხანდელო.
და რადგან ახლა უკვე ვიცი, რომ შენ არსებობ,
სხვა ყველა რომანს მე ვუწოდე უბრალო თრობა…
როცა ალაგებ ჩემს ცხოვრებას, როგორც გარდერობს.
ვგრძნობ შემიძლია ამ ცხოვრების შენთვის დათმობა.
გლეხკაცები კი სიმღერ-სიმღერ ხელავენ ყურძენს.
მზე ახლოსაა, სახლის უკან, სადღაც ვენახთან.
არ გაგიშვებდი..მე ადრე და არც უფრო გვიან,
ამდენი ხნით თუ მიდიოდი, რომ დამენახა.