ყოველ ღამე, როდესაც ლოგინში ვწვები
საკუთარ თავს ვუტყდები,
რომ ჩემი ბავშვობა,
უფრო მეტად ნაგვის ყუთია,
ვიდრე ზარდახშა
ფერადი ფოტოებით სავსე და სრული

მეხსიერების ხვეულებში ქექვა,
ისეთივე კომფორტულია,
როგორც სველი ტანსაცმლით
ლოგინში წოლა...

და არი ისეც,
როცა უბრალოდ გინდა
დაწერო ლექსი,
რომელიც გიმღერებს მომავალზე-

არ ჩაგყვირებს სულში,
კარგა ხნის დავიწყებულ ტკივილს

და ძვლებს არ შეგიჭამს

*
სუყველაფერი სულის ბრალია
სხეულში წყალივით ჩამდგარი რომ მაქვს
და შენი ხელების სითბოზე მიდუღს