ჩავსახლდი ჩემს მიერ აგებულ სათბურში და შუშის კედლები
შიგნიდან დავფერე.
თავის დასაცავად ცვლილების ქარისგან, დავკეტე ყოველი
კარი და ფანჯარა.
თანდათან შევქმენი კალენდრის ქსეროქსი, დავიწყე ცხოვრება
ერთი დღის ასლებში.
საკუთარ მოღობილ კომფორტის მებაღე, ვრწყავდი და ვუვლიდი
ხელოვნურ ყვავილებს.
ხანდახან სიღრმიდან ტკივილი მივლიდა, ხმას ჰგავდა ატომურ
ბომბების დაჭკნობის.
ვუსმენდი გაცვეთილ საუბრის ჩანაწერს: "სალამი, როგორ ხარ?",
"კარგად, შენ რას შვრები?".
ტუჩებზე ღიმილი გაფითრდა, გახუნდა, თვალებში ეკლებმა
დაიწყეს გამოზრდა.
შეშლამდე მომინდა გამოსვლა ჩიხიდან, შეგრძნება სიცივის,
სისხლის და ტკივილის.
შიშველი სიცოცხლის შეგრძნება მომინდა და ჩემი სათბურის
კედლები დავლეწე.