მუცელში ქიმიურ ცვლილებებს ვგრძნობ
იხარშება ჩემი შინაგაგნი ორგანოებით სავსე ქვაბი
იხარშება და ნელ ნელა გადმოდის...
ვფიქრობ მხოლოდ წარსულზე,
მომავალი კი მხოლოდ თავის დაკარგვასთან ასოცირდება...
ნეტა ის ჯალათი საკნის კართან არ დააბოტებდეს
და ნერვიულად არ ათამაშებდეს ხელში გასაღებს...
საათებიღა რჩება.
ჯერ კიდევ ბნელა
წვიმს და იგრძნობა ზამთრის სუსხი ამ წვიმის სუთქვაში.
წვიმას ართიმია აქვს...
წვიმაც მზის ამოსვლასთან ერთად ელის თავის მოკვეთას გილიოტინაზე.
ამიტომაც მთელი ძალით ეხეთქება მის ბასრ პირს...
მცივა
იმიტომ რომ ფანჯრიდან მაწვიმს
მეშინია
თავის დაკარვა არ მინდა
მტკივა
რადგანაც ხელბორკილები მიჭერს ძალიან...
ხანდახან მინდა რომ მალე გათენდეს და ეს უსასრულო ტანჯვა დასრულდეს, ჩემს თავს ვკლავ. თავად გამყავს გილიოტინაზე...
სამყაროსფერი ღიმილი მიდგას თვალწინ და მეცინება
გიჟივით ვხარხარებ.
ჯალათი მოდის
მე ვხარხარებ
ხელებს მიხსნის და გარეთ გავყავარ
მე ვხარხარებ
თურმე გათენდა
ვეღარ ვხარხარებ...
გილიოტინამ საქმე გააკეთა სიცარიელე რომლის შევსებასაც ცხოვრება მოვანდომე
რამოდენიმე წამში გააპო
გახეთქა
რამოდენიმე წუთი იდინა ცხელმა სისხლმა მერე ისიც დანებდა...
„რესპუბლიკას აღას სჭირდება ქიმიკოსები“
დასანანია!!!
რა იგრძენითო ეკითხებიან ჯალათს:
„ორი წუთიც არ დამჭირვებია ამ გენიალური თავის მოსაკვეთად. აი, საფრანგეთს კი წლები დასჭირდება, რომ ასეთი თავი კვლავ დაიბადოსო"...