ამოდის მთებს შუა მზე,ბრინჯაოს ბორბალი,
გლოვის ხმა ამოჰქუხს,თვალჭროღა მიკიოტს,
გრძელ ფერდობს შეუდგა,მეცხვარე კომბალით
ქათქათა წყარო თრთის,ლოდებს შუა რიკრიკობს.
სიპი ქვა, ოხშივარს აორთქლებს,თეთრ ალმურს,
კბოდე კლდეს დაასკდნენ, რქახანჯლა ჯიხვები,
ჩობანი საქონელს მწყემსავს, თან სალამურს,
რა ჰანგზე აკვნესებს, სმენით ვერ მიხვდები.
ღრეობენ ხევსურნი, ქვაბში ლუდს ხარშავენ,
ყომრალ ტყავს აცლიან,განგმირულ ჯეირნებს,
თვალები უბრწყინავთ,მთვარისებრ,ქალშავებს,
არჩვამდე ნელ ცეცხლზე, შეწვავენ ჯერ ირემს.
აბრაშ ცხენს დაუხტის,გვერდიგვერდ აჯილღა,
სარდიონს ფერით ჰგავს, მიდამო ცის ვრცელი,
აფთრები ძიღნიან,კლდის ძირში დაჭრილ ხარს,
სალ კლდეზე შრიალებს, ქარიშხლით ცირცელი.
სერს აწევს ღრუბლები, ბნელფერი, მოგიშრო,
და აწვიმს ჩქარ ისხრით, შავ მიწას ხანჯლებად,
ტურფალა, მზე ქალმა, თმა ცეცხლზე მოიშრო,
ცას მეხი მოგლიჯეს, რჯულგლახა არჯლებმა.
წაწლობას არ იშლის, თმაქორფა ქალშავი,
სარეცლად გაიფენს, კეკლუცი ხმელ სუროს,
მბორგავ მთებს ამშვიდებს,გუგუნი ლაშარის,
არ ჩანხარ, დაბრუნდი, სად გაქრი, ხევსურო.