ჩემმა იმედმა ენის ლამაზ თვალებს ფეხი წამოკრა და შენს ზურგს უკან დაიმსხვრა.
-ვიოლეტ, ანახე ენს თვალები - გამიმეორე.
  მე ამ დროს თვალწინ მედგა მისი ნარცისაპატრონიანი სახე და ძალიან შემრცხვა იმის, რომ მისთვის უნდა შემეხედა.
  ხელებს თუ ჩამოვუშვებ, ჩამოვინგრევი.
  ხელებს თუ ჩამოვუშვებ, ჩამოვინგრევი.
  ხელებს თუ ჩამოვუშვებ, ჩამოვინგრევი.
  ტრიალებდა ფრაზა, ტრიალებდა.
- მოიხედე, ვიოლეტ. ენ, ხომ საოცრად წყლიანია მისი თვალები? - კითხე ისე, რომ ჩემგან არ წასულა შენი მზერა.
  ის მიყურებდა და არ აპირებდა არც ჰოს, არც არას თქმას.




  შევატოვებ თვალებს ადამიანებს და გავიქცევი.
  ამ დროიდან შორს კი ვინმე ახლიდან გამომიგონებს, ან არ.



  მე შენ და ენს შოკოლადები გაჩუქეთ და ბაქანთან ჩამომდგარ ვაგონში უკანმოუხედავად შევედი.
  მერე ის, სიმშვიდე რომ ყელში ინგრევა.



  ცას ჩამოვხევ და თვალებში ჩავიკრავ.
  ცას ჩამოვხევ და თვალებში ჩავიკრავ.
  ცას ჩამოვხევ და თვალებში ჩავიკრავ.
  ფრაზა მეორდებოდა, წრიალებდა, ბორგავდა მატარებლის გუგუნში.










                                                                                                                                                                                        http://www.youtube.com/watch?v=C4bb_6MmgZo