არ დაიღალე? მე კი. მოდი ცოტა ხანი ვითამაშოთ.
იხუჭები! დაგასწარი. მიდი მიდი მალე, ცოტა დრო გვაქვს .
შენ იხუჭები და ხუთამდე ითვლი:
ერთი: ცისფერ კაბას ვიცვამ, ძალიან ძალიან მოკლეს.
ორი: ჩოლკას ვიჭრი.
სამი: ფეხებს პატარა კოპლებიან ქოშებში ვყოფ.
ოთხი: ყელზე ფერად მძივებს ვიკიდებ.
და ხუთი: დასამალად მივდიავრ იქ სადაც უცნაური სიცარიელეა. ეს ადგილი უცბად დავტოვეთ ყველამ ერთად, არა, დაგვატოვებინეს ძალით.
არვიცი რატომ.
რატომ ვიზრდებით? ან რატომ არ ვიზრდებით?
ყველა სხვადასხავანირად გვპასუხობს.

და სანამ შენ მეძებდი, მე სიცარიელეში დავიმალე.
ადრე აქ ბევრნი ვიყავით. ძველებური აგურის სახლი გვქონდა. პატარებს ამ სახლის შურდათ, იმიტომ რომ აქ ბევრი ბავშვები ერთად ცხოვრობდნენ. დიდებს კიდევ იგივე მიზეზის გამო ეცოდებოდათ.
მაშინაც იყო ხოლმე ქუჩებში ასეთი სიცარიელე, როცა 6 საათის მერე გარეთ გასლა არ შეიძლებოდა. არა, შეგეძლო გასულიყავი, მაგრამ არავინ პასუხს არ აგებდა თუ ტყვიით გაგეხვრიტებოდა თავი. მერე მთვრალი გაიტანა მატარებელმა. ვისღა ქონდა იმის ნერვები დაკვირვებით გადასულიყო ლიანდაგზე და მითუმეტეს იმის რომ სახლიდან გარეთ ლიანდაგზე მისრესილი კაცის ასაცლელად გასულიყო, მაშინ როცა გარეთ გასვლა არ შეიძლებოდა.
პატარა ქუჩებში კი დადიოდა თმაგაწეწილი სალოსი, გაბრიელი. ბევრს ამბობდა, მაგრამ მაშინ ცოტა თუ უსმენდა.

სანამ შენ მეძებდი, მე ბალეტზე დავიწყე სიარული.
აქ დედას მოვყავარ. მერე თეთრ ტანსაცმელს ვიცვამ და ვცეკვავ შიშით თვალებსულდაჭყეტილი, ვაითუ ამ კაპასმა ქალმა არ გამაგდოსთქო.
მერე დედას აქ აღარ მოვყავარ. სულ სახლში ვართ. გარეთ უბრალოდ ისვრიან. იმ სახლში კი, სადაც ბევრი ბავშვები ერთად ცხოვრობენ, საღამოობით მამა ფერად სანთლებს აკეთებს და ჩვენც გვიხარია, ძალიან გვიხარია.
მერე გარეთ გავალთ მე და დედა და იმ შენობას ვნახავთ სადაც ადრე საცეკვაოდ დავდიოდი და რომელსაც ახლა ფორმა და ფერი შეუცვლია. არაუშავს ამასაც მალე აღადგენენ.
გადავრჩით.
გადავრჩით?

ბალეტზე აღარ მაგრამ მე და დედა მიტინგებზე დავდივართ. შენ ჯერ დაბადებული არც ხარ, მე რომ ვიღაც პატრიოტი მომიტინგე კაცი სიგარეტით პატარა ხელს მიწვავს. არა, არ მეტკინა მაინცდამაინც მაგრამ არც მომირჩა, არ მოგვირჩა არც მე, არც შენ და არც იმ კაცს. გჯერა? დღემდე გვტკივა, ხან სუსტად, ხან უფრო ძლიერად.
გაბრიელს კი უგულოები გიჟად რაცხავენ, იმიტომ რომ ღმერთი სწამს, მაგრამ ხელს არ ახლებენ, მაშინ როცა სხვებს ღემრთის რწმენის გამო სიცოცხლეს ასალმებენ. და რა გგონია ვინ გადაარჩინა? გაბრიელს ხომ არავინ არ ჰყავს ამ ქვეყანაზე, იმ ქვეყანაზე - კი.

შენ ისევ მეძებ.
ჩვენ ყველანი ვეძებთ. გამუდმებით ვყვირივართ: ,,სად ხარ, სად ხარ, სად ხააააარ?"
მეძებ, მე კიდე სკოლიდან მოვდივარ. აქ ჩვენთან ჯიხურები გამოუდგამთ, ჯიხურებზე მრგვალი პურები კიდია თოკით. გახსოვს ჯიხურებზე ჩამომხრჩვალი პურები? მე და ჩემი ბიძაშვილი ხომ ყველაფერს  გასართობად ვიყენებთ. ხოდა ყველა ჯიხურთან ვხტებით და პურს მუშტებს ვურტყამთ. ასე გაგრძელდება სანამ ორივეზე ბევრად ძლიერი სხვა ბიძაშვილი არ აგვიღებს და თავებს არ გვარტყმევინებს ერთმანეთზე. რავიცი, მაშინ უფროსების სამყაროში ბევრი საფიქრალი ქონდათ. ხოდა ჩვენ ხან თოვლში ვცურავდით, ხან ჟოლობისქვეშ ვიწუწებოდით ისედაც თავსხმა წვიმაში, ხან კიდევ ჩვენ ბევრხეებიან და უზარმაზარ ეზოში ცოცხის ღერებს ვეწეოდით.

აქ იმხელა პურის რიგები იყოოოო. მაშინ არ მაინტერესებდა, თორემ ამ რიგებში 1001 მოთხრობის სიუჟეტს მოვისმენდი. სანამ შენ მეძებ, მე პურის რიგში ჩავდგები, იქნება რამე გავიხსენო.
მაგრამ, ეეეე რა უცებ მიპოვნე. იცოდი და იმიტომ, იცოდი რომ აქ დავიმალებოდი.
კარგი ვიხუჭები და ხუთამდე ვითვლი:
ერთი: შენ თმებს იხვევ დიდივით.
ორი: ქუსლიან ფეხსაცმელებს იცმევ დიდივთ.
სამი: ყელზე ბეწვს იხვევ დიდივით.
ოთხი: სახეს იფერადებ დიდივით
და ხუთი: იმალები. მე ვიცი სადაც. დიდობაში. ისიც ვიცი რატომ.
ვიხილები და მოვდივარ.
ბრრრრრრრრრრრრრ დაგინახეეეე სუუზ! სულელო, მე ხომ ვიცი რომ ბავშვი ხარ :)

ერთხელ დიდი წვიმა მოვიდა და ყველაფერი წალეკა, მერე ცეცლი წაეკიდა გადარჩენილ სახლებს, ცოცხალი ადამიანები ეპიდემიებმა დახოცა, ბოლოს გველეშაპებმა გადაუარეს ცარიელ დედამიწას.
მაგრამ ის მაინც მოვიდა და გააჩინა ცისარტყელა, ფერადი და მშვიდი, ფიცის ნიშნად, რომ  მშვიდობა ბოროტებას ყოველთვის მოერეოდა. გაცოცხლებულმა უმადურმა ადამიანებმა მხოლოდ ამის მერე დააფასეს მშვიდობა.
და მერე ჩვენ ბევრჯერ გადავრჩით.
ხოდა დავმშვიდდეთ, თორემ აღარ გაჩნდებიან ხოლმე ფერადი ცისარტყელები და სულ ნაცრისფერი გახდება აქაურობა.

წავედი :)