ვწერ ახლა ამას იმიტომ, რომ ხვალ ისევ მომილბება გული ჩვენს "ადამიანების" მოდგმაზე და ვეღარ დავწერ იმას რაც მე დღეს და სულ მტკენს გულს.

მართლა ასეა .. !

ყველაზე საშინელი, ულმობლები და დაუნახავები ვართ ეს ადამიანები.არაფრის, საერთოდ არაფრის ფასი არ ვიცით..

გგონიათ ვიცით სიცოცხლის ფასი ?! ან დროის ?! მეცინება თან ძალიან ..(სიმწრის სიცილი უფროაა)
ვცოცხლობთ, დილა გვითენდება, ღამე გვიღამდება და რაა??
არაფერი...
მაინც არაფერს არ ვცვლით, არადა ხომ შეგვიძლია უფრო უკეთესესობისკენ რომ შევცვალოთ ყოველი დღე..მაგრამ გვეზარება და დროს ისე ვკარგავთ ამ უსაქმურობით ვერავინ კი ვერ ვხვდებით..
დროის ფასი არ ვიციით .. არა კი ვიცით მაგრამ მაინც"გვკიდია" და ჩვენსას ვაგრძელებთ.. ხვალ, ზეგ და შემდეგი დღებიც ხომ არსებობს ჩვენი საქმის გასაკეთებლად. .
არაფერი ჩვენ არ ვიცით ერთმანეთის ქილიკის და დამცირების გარდა.
ყველაზე კარგად კიდევ ხომ გულის ტკენა ვიცით.. "ჩვენი გრძელი და ამპარტავანი ენებით"..
ვერ ვაფასებთ იმას რაც ჩვენს გარშემოა, რაც გვაქვს და რისთვისაც ვცოცხლობთ.. ჩვენი ცხოვრების მიზანს და საერთოდ ვერც ვერაფერს ვერ ვხვდებით..
ყველაზე მეტად თავის დაფასება და ყველაზე მაგარ ტიპად გამოსვლა გვევასება..
არადა ვის ეტიპებით ან ვისთვის, ან რისთვის იფასებთ, რისთვის ან რატომ ჭორავთ.. მააგრამ აზრი ?! არანაირი .
მართლა ვერ ვხვდები ხოლმე რატომ იქცევიან არა "ვიქცევით" ასე. ვიცი ვერასდროს რომ ვერ შევიცვლებით რადიკალურად და მაინც ასე იქნება ყოველთვის, არადა როცა უბრალოებით ხარ სავსე სულ სხვანაირი ხარ. სულით, გარეგნობით, სიარულით და გამოხედვაც კი სხვანაირი ლაღი და სითბოთი სავსეა. . ))