განსჯისთვის არც დრო მაქვს, არც თავი
დასმულ წერტილებზე არ ვწუხვარ.
შუბლზე ის, ყველაზე მართალი,
არ მიჭერს სინდისის მარწუხებს.
წაიღო წარსული მდინარემ
ჩემზე სწრაფლმავალი დროისამ.
კართან არ ვკითხულობ - ვინ არის?
მპასუხობს სიფრთხილე  - მოიცა!
ჩემს აზრებს არ ვამხელ საჯაროდ,
ვუყვები ცალყურა ნიჟარას.
სურვილი ბავშვივით მაჯავრებს,
როცა მე სულმოკლედ მინდა რამ.
ვენდობი თვალებში მაცქერალს,
პირდაპირ და არა ირიბად.
ფუთი მარილისთვის არ მცხელა,
სანდო სიმარტოვის გმირი ვარ...
წინ მიდევს დარდების სარჩევი,
დიდი მარტოობის საგას ვწერ.
ეს დრო კი არც შენი, არც ჩემი,
რა მოხდა, თუ სადმე გამასწრებს...
            07.10.14