ღმერთმა რომ გაჰყო წითელი ზღვა,
ხომ გახსოვს, მაშინ.
ხომ გახსოვს, მაშინ,
წითელი ზღვა, რომ გაჰყო ღმერთმა.
მე ვფიქრობ ახლა, რომ გიყვარვარ არის ამაში.
ზღვათა გამყოფის უსაზღვრო და ღმერთული ნება.
ვარ ზღვის პირას და მოხუცივით ქოშინებს წყალი
და აქ ისე ჩანს, რა დიდია ძვირფასო ღმერთი,
შენ რომ შექმენი ქვიშისაგან, ხომ გახსოვს სახლი,
გამეფიქრა, რომ მან ზღვა შექმნა და ისე შევკრთი,
თითქოს მის მიერ შექმნილთაგან, სხვა არც მენახოს.
არადა შენ ხარ, უმეტესად, ყველაზე მეტი.
ახლა კი ღამე ღამეს ათევს, ბნელ თავის თავში,
ხოლო შენს ძილში სიმშვიდეა, მხოლოდ სიმშვიდე,
ღმერთმა რომ გაჰყო, წითელი ზღვა, ხომ გახსოვს, მაშინ.
ასე მგონია ჩვენ ვიყავით და რომ გვიშველა,
დავისვენეთ და დღე დაგვიდა იგი მეშვიდე.
გადაგვავიწყდა ყველაფერი, მხოლოდ სიშიშვლე
დაგვრჩა. მერე კი ერთმანეთი ისე ვიშვილეთ
უერთმანეთოდ ვეღარ მივალთ აღთქმულ მიწამდე.
………………………….
ასე იწამე:
ასე უნდა მას.
ასე გინდა შენ.
ასე მინდა მე,
რომ სიყვარული გავიყვანოთ ამ უდაბნოდან…