აიშა ზუსტად ორი მაგიდის მოშორებით ზის. ლიმონს კანს აცლის და უხერხულად იშმუშნება. ხალხმრავლობას აშკარად არ არის შეჩვეული.
მის მაგიდაზე სიგარეტის კოლოფი, თეთრი ჩანახატებიანი ფურცლები და კენკრის კონტეინერი დევს.

50-ანი წლების ქალბატონი მიახლოვდება. ახალგაზრდაა, უბრალოდ ვინტაჟ ტანისამოსი მეტისმეტად მოხდენილს აჩენს.
მეკითხება რას მივირთმევ.
- ღვეზელი ისპანახით და ჩაი.

ერთი კუთხიდან აღმოსავლური მინიატურები მიცქერს.
მეორე კუთხიდან თხილეულობა. გამყიდველთან მივდივარ. გულწრფელად მიღიმის. ორ-სამ მუჭ ნუშს ყავისფერ ქაღალდის ცელფანში მიყრის და ხურდა ფულს მაგიდაზე ვუყრი. ჩემს ადგილს ზანტად ვუბრუნდები და ნუშს შევექცევი.

არ ვიცი რა ჰქვია ამ ადგილს. თუმცა ასოცირება უკვე მოვახდინე რამდენიმე საყვარელ ნივთთან თუ ხილთან. მანდარინის სურნელი, ზაფხულის ხვატი, 17 წლის ქალწული გოგოების კისკისი, რეტრო სტილი, წყის ჭავლის სწრაფი და ხმაურიანი დინება სამზარეულოდან.
ვაკვირდები როგორ მიმოდიან ოფიციანტები მაგიდებთან და როგორ იკარგება მათი ღიმილი სამზარეულოში დაბრუნებისას.

აიშა წყნარად ზის და კითხულობს.
ვერცხლისფერი თმა მაღლა აქვს აწეული. ბუსუსები მის თეთრ კისერზე ნაშუადღევის ნათელში ფრიალებს.

ღვეზელი გემრიელია. ცხიმიან ტუჩებზე ნამცეცები მეწებება.
ვფიქრობ მარშრუტზე დედამიწიდან სატურნამდე და იმაზე, რომ აიშა სატურნიდანაა.
თეთრი კაბის ქვემოთ კიდევ უფრო თეთრი ფეხები ჩანს. ერთად თავმოყრილი ჭორფლები მთელს სხეულზე ისე ვრცელდება, როგორც ვარსკვლავები ცის თაღზე.

მცხელა. ცხიმიან თითებს ხელსახოცით ვიწმენდ და სწრაფი მოძრაობით თმას ვიწევ.
მახსენდება კათოლიკური ეკლესიის ფერადი ვიტრაჟები და სიგრილე. მცირე ხმაური, რომელსაც ერთი ნაბიჯი იწვევს.

აიშა გაზაფხულს გავს. ახლოს ვდგები, რომ დავინახო რას კითხულობს.
ლათინური წარწერებია, მაგრამ მაინც ვარჩევ, რომ ბიოლოგიის სახელმძღვანელოა ფლორის წარმომადგენლებით სავსე.

დგება და მიდის. ცისფერ ჩანთას მხარზე იკიდებს. წიგნი და ჩანახატები ხელში უჭირავს და ჩქარი ნაბიჯით უკან მიემგზავრება.
საზოგადოებრივ ტრანსპორტში ჯდება.
მარშრუტი: დედამიწა - სატურნი.