მკრთალ შუქებს მოაქვთ გოგონას სახე, გოგონას ცივა და რატომღაც იცინის გაუთავებლად, შავია მისი თმები, წარბები, წამწამები და უფრო მეტადაც, ზედმეტად შავია მისი თვალები ვიდრე უბრალოდ შავი, კანი თეთრი აქვს თოვლივით და ტუჩები სველი, მთრთოლვარე, ბრწყინვალე...
    მისი თითები მეხება ნაზად, როგორც არასდროს ისე შეიგრძნო სხეულმა საკუთარი სუნთქვა, ყური დაუგდო, შეიგრძნო ზღვა ბობოქარი, მოუსვენარი...
    სიცოცხლითსავსეა გოგონა და რატომღაც ტირის, ტირის როგორც მაისი, ბოლო ამოსუნთქვამდე, მისი ცრემლები მათბობენ მხოლოდ... მე მიყვარს უცნობი გოგონა, როგორც არასდროს, როგორც არავინ...
    მე მიყვარს ყოველი მისი ცრემლი, ვეტრფი მათ... მე მიყვარს მისი თვალები, მისი არსება მიყვარს, მისი ტკივილი, მისი სუნთქვა მიყვარს ყოველი, ყოველი მისი მომდევნო მოქმედება, როგორც პირველი და უკანასკნელი... "სიცოცხლეში" პირველად მე მიყვარს!
    მე ვკვდები და მე სიკვდილიც მიყვარს მის მკერდზე... მე მიყვარს, ბოლო წუთებში ჩემი სიცოცხლის და შემდეგ მხოლოდ წყვდიადი რჩება... წყვდიადი, რომელშიც მე ისევ გეძებ...