შუადღის სამის ნახევარი.
უღრუბლო ცა.
აივანზე დგას ტიტები და კალა-ზანტედენსკაია.
გრილი ნიავი ქრის.
პარკში შადრევანიდან უხვად იღვრება წყალი.
ნიავი აფრიალებს გასაშრობად გამოტანილ თხელ, ვარდისფერ პენუარებსა და კაბებს.
ჰაერი გაჟღენთილია სიგრილის, სიცხის, ვნებისა და ყვავილების სურნელით.
ისმის მუსიკა ლამბადა.
ბარში ხალხი ზის და გრილ კოკტეილებს წრუპავს.
დახლზე დგას ქოთნები შიგნით ყინულითა და შამპანურის გაუხსნელი ბოთლებით.
ისმის გულების გაბმული დაგადუგი, შეუკავებელი ვბენიანობით, ვაჟკაცობით და სიყვარულით სავსე გულების გაბმული დაგადუგი.
სადღაც იკივლა მატარებელმა და ჩამოდგა, ქშენის ხმა და ამფრქვეული ორთქლი ფარავს მხედველობას,
ყველაფერი ორთქლსა და ნისლში ეხვევა.
ირხევა ხეები, ქარი მატულობს, ქარიშხალი ახლოვდება.
ისევ იკივლა მატარებელმა და ამჯერად გვირაბში გაუჩინარდა.
მატარებელი მიდის, მიდის უსასრულო სიღრმეებისკენ, სანამ ნათელ წერტილს დაინახავს მისი მგზავრი,
ეს კი ხდება როგორც წესი,
ყველა გვირაბს აქვს დასასრული და შემდეგ ახალი გვირაბები იწყება.
რადგან ყველაფერი საწყისს უბრუნდება.
ზახული. ცხელი ზაფხული კი გრძელდება.