შენი ქუდი გახვრეტილი
ქარებს – ქუჩის მენაგვეებს
ქუჩებს – ქარით დახვეტილებს
დასაკემსად მიჰქონდათ.

დასაკემსი შენი ქუდი,
ნაწილ–ნაწილ ასაკინძად
და სათვლელად განწირული
სიცოცხლესთან მიჰქონდათ.

ხე ფოთლებზე ეჭვიანობს,
ფოთოლცვენას იკავებს ხე.
იკავებს და ხეტიალობს
თავის სამყოფ ნიავით.

აღარც ქუჩა, აღარც ქუდი
აღარც ქურდი,  აღარც გზა.
გზაზე ჩანდა ერთი გოგო,
აღარც გოგო, აღარ ჩანს.

შენი ქუდი სხვისი გახდა,
სხვისი გახდა შენი რაც,
არც არასდროს ყოფილა და
რაც არასდროს,არც.

გადის დრო და კალენდარი
კედელს ლურსმნით მიკრული,
გვაწვალებს და აღარც დარი
აღარ დგება ფანჯრებთან.

ჩამოვხიე. შენი ქუდი
ნახვრეტებით დამხრჩვალი
ვისროლე და გადავურჩი
სიცოცხლესთან შეხვედრას.

ასე იყო, ასე ხდება,
მზე ჩემს ხელზე დასვენდა.
იმედები ბოლოს კვდება,
შენი ქუდი არ კვდება.