ეს დღეც დადუმდა,
დადუმდა ისე,
რომ უძრაობა კლავს და ახელებს,
ქალაქი ფილტვებს ჰაერით ივსებს
და მტვრიან ქუჩებს ამოახველებს.

ამოვა მთვარე, მოარღვევს ნისლებს
და მოვა ღამე, ისე ეული,
ცა მკერდზე მიყრილ ვარსკვლავებს ისრესს,
ცა - მარტოობით გადარეული...

და მოვა ფიქრი,
ფიქრი და მერე
ღამე  გადაღლილ აისთან მივა,
დადგება დილა
(რა გააჩერებს)
და აშლის ძარღვებს,
ასე რომ მტკივა...