გარდაცვალებას მერამდენედ ვიგრძნობ ბაგესთნ,
თბილ საფლავებთან მიმხვეტავს და მიმიტანს ქარი.
ცა - უამბოროდ დარჩენილი მრუმე ღამეთა
ჩემში ანათებს ულოცველი მლოცველის თვალით
ვისაც სამშობლოს წილობაში დამიწვეს ლოცვა,
მქონდა გლოვათა პოეზია გრანელის ზარით,
შენში ვკრთი დედა, შენს საფლავში ნინოს თმა ღელავს
და მაყვლიანში სისხლს იწურავს ჯვარცმული ჯვარი.
ამოაწითნებს სამაროვნებს მზე სისხლნაპკური
...თავში გველი მყავს!–ო, უღმერთოდ აწვალებს ცხედარს.
ამოაწითნებს სამაროვნებს მზე სისხლნაპკური
და სული ჩემი გადაიფრენს საფლავთა ზედა.