ახლა ჩვენს შორის ღამეა და ჭიქა ორიოდ, მუხლზე საფერფლე მივიჩვიე, სავსე პირთამდე, თვალებს ვადევნებ უვიწროეს წლების კორიდორს, და მეშინია, უცაბედად არ დამიმთავრდე.
ჯამბაზებივით მაცინებენ სახლის კედლები, ათიათასად დახეთქილი, წლების მიხედვით, ანგელოზივით ფრთებს ისხამ და უცებ თეთრდები... დამტვრეულ საათს ვეხმარები, წამებს თითებით -
ვითვლი და ვითვლი, მერე ვიწერ უბის წიგნაკში, ახლა დრო არის ერთადერთი რაც მაბადია, ვდგავარ - არაფრით (სიყვარულით), მე შენს წინაშე, ენაბორძიკით გეუბნები წლები გადიან.
წლები გადიან, ჩვენ კი ვრჩებით ისევ ორიოდ, ჩვენს შორის ახლა საფერფლეა, სავსე პირთამდე, თვალებს ვადევნებთ, დღეს მომავლის ვიწრო კორიდორს და გვეშინია ერთმანეთი არ დაგვიმთავრდეს.
წრე (ძვლებში არ ატანს...)
ძვლებში არ ატანს, მცდელობა კი არის სიცივის, ჩვენ კი ერთ საწოლს, ღარიბულად ვიყოფთ, საბანსაც, რას არ ვიხსენებთ... რამდენს ვტირით რამდენს ვიცინით... სურვილმა განცდა, როგორც ხელმა პირი დაბანა.
მერე ქუჩებში მოუხშირა ქარმაც საუბარს, წვიმის წვეთებზე დაეკიდნენ მეტაფორები, ტელეფონს ისევ უსაფუძვლო ზარი გაუბამს... თუ ჩაგეძინა, თბილი სუნთქვით მოგეფერები.
ასე ვიღვიძებთ, ასე გვძინავს, ასე მოგვწონს და ასე ერთმანეთს ვეფერებით დაუღალავად, დილით კი ვსხდებით ისევ ერთად ბუხრის კოცონთან, გვათბობს და ვათბობთ, გვეცინება და თუ არა ვართ -
ცოლ-ქმარი, მერე რა დაშავდა ამით ასეთი, ხომ გვყოფნის ჩვენი ერთად ყოფნა, მეტი არც გვინდა, ახლა გული მაქვს გადაშლილი როგორც გაზეთი, შენ კი მკითხულობ... მოგეხუტე, ისე აცივდა.
ძვლებში არ ატანს, მცდელობა კი არის სიცივის, ჩვენ კი ერთმანეთს, ღარიბულად ვიყოფთ, უპუროდ, რას არ იხსენებ... იმდენს ტირი, იმდენს იცინი... მთელი ცხოვრება ვუყურებ და მინდა ვუყურო.
ასე ვიღვიძებთ, ასე გვძინავს, ასე მოგვწონს და ასე ერთმანეთს ვეფერებით დაუღალავად, დილით კი ვსხდებით ისევ ერთად ბუხრის კოცონთან, გვათბობს და ვათბობთ, გვეცინება და თუ არა ვართ -
ცოლ-ქმარი, მერე რა დაშავდა ამით ასეთი, ხომ გვყოფნის ჩვენი ერთად ყოფნა, მეტი არც გვინდა, ახლა გული მაქვს გადაშლილი როგორც გაზეთი, შენ კი მკითხულობ... მოგეხუტე, ისე აცივდა.
ასე ვიღვიძებთ, ასე გვძინავს, ასე მოგვწონს და ასე ერთმანეთს ვეფერებით დაუღალავად, დილით კი ვსხდებით ისევ ერთად ბუხრის კოცონთან, გვათბობს და ვათბობთ, გვეცინება და თუ არა ვართ -
ცოლ-ქმარი, მერე რა დაშავდა ამით ასეთი, ხომ გვყოფნის ჩვენი ერთად ყოფნა, მეტი არც გვინდა, ახლა გული მაქვს გადაშლილი როგორც გაზეთი, შენ კი მკითხულობ... მოგეხუტე, ისე აცივდა.
წლები გადიან, ჩვენ კი ვრჩებით ისევ ორიოდ, ჩვენს შორის ახლა საფერფლეა, სავსე პირთამდე, თვალებს ვადევნებთ, დღეს მომავლის ვიწრო კორიდორს და გვეშინია ერთმანეთი არ დაგვიმთავრდეს.
წლები გადიან, ჩვენ კი ვრჩებით ისევ ორიოდ, ჩვენს შორის ახლა საფერფლეა, სავსე პირთამდე, თვალებს ვადევნებთ, დღეს მომავლის ვიწრო კორიდორს და გვეშინია ერთმანეთი არ დაგვიმთავრდეს.
წლები გადიან, ჩვენ კი ვრჩებით ისევ ორიოდ, ჩვენს შორის ახლა საფერფლეა, სავსე პირთამდე, თვალებს ვადევნებთ, დღეს მომავლის ვიწრო კორიდორს და გვეშინია ერთმანეთი არ დაგვიმთავრდეს.
აქამდე რატომ არ წამიკითავს ეს ლექსები? ან არ მომისმენია?! :)
კარგია უზომოდ... 555
წლები გადიან, ჩვენ კი ვრჩებით ისევ ორიოდ, ჩვენს შორის ახლა საფერფლეა, სავსე პირთამდე, თვალებს ვადევნებთ, დღეს მომავლის ვიწრო კორიდორს და გვეშინია ერთმანეთი არ დაგვიმთავრდეს.
აქამდე რატომ არ წამიკითავს ეს ლექსები? ან არ მომისმენია?! :)
მაგრები ხართ ბათუმელები.. ნაღდად.. თქვენზე შეიძლება სუფთად ითქვას - ყველა ერთისთვის და ერთი ყველასთვის.. იშვიათია დღეს ასეთი თანადგომა და ერთმანეთის სიკეთით და გამარჯვებებით ზეიმი.. იყავით მაგრად და ღმერთისგან დალოცვილები სულ..
მაგრები ხართ ბათუმელები.. ნაღდად.. თქვენზე შეიძლება სუფთად ითქვას - ყველა ერთისთვის და ერთი ყველასთვის.. იშვიათია დღეს ასეთი თანადგომა და ერთმანეთის სიკეთით და გამარჯვებებით ზეიმი.. იყავით მაგრად და ღმერთისგან დალოცვილები სულ..
ჯამბაზებივით მაცინებენ სახლის კედლები, ათიათასად დახეთქილი, წლების მიხედვით, ანგელოზივით ფრთებს ისხამ და უცებ თეთრდები... დამტვრეულ საათს ვეხმარები, წამებს თითებით -
ვითვლი და ვითვლი.....
კარგია ძალიან...
ჯამბაზებივით მაცინებენ სახლის კედლები, ათიათასად დახეთქილი, წლების მიხედვით, ანგელოზივით ფრთებს ისხამ და უცებ თეთრდები... დამტვრეულ საათს ვეხმარები, წამებს თითებით -
ვითვლი და ვითვლი, მერე ვიწერ უბის წიგნაკში, ახლა დრო არის ერთადერთი რაც მაბადია, ვდგავარ - არაფრით (სიყვარულით), მე შენს წინაშე, ენაბორძიკით გეუბნები წლები გადიან.
გამორჩეული... 5!
დამტვრეულ საათს ვეხმარები, წამებს თითებით -
ვითვლი და ვითვლი, მერე ვიწერ უბის წიგნაკში, ახლა დრო არის ერთადერთი რაც მაბადია, ვდგავარ - არაფრით (სიყვარულით), მე შენს წინაშე, ენაბორძიკით გეუბნები წლები გადიან.
წლები გადიან, ჩვენ კი ვრჩებით ისევ ორიოდ, ჩვენს შორის ახლა საფერფლეა, სავსე პირთამდე, თვალებს ვადევნებთ, დღეს მომავლის ვიწრო კორიდორს და გვეშინია ერთმანეთი არ დაგვიმთავრდეს.
ჰეჰ მაგარ :)
წლები გადიან, ჩვენ კი ვრჩებით ისევ ორიოდ, ჩვენს შორის ახლა საფერფლეა, სავსე პირთამდე, თვალებს ვადევნებთ, დღეს მომავლის ვიწრო კორიდორს და გვეშინია ერთმანეთი არ დაგვიმთავრდეს.
ვითვლი და ვითვლი, მერე ვიწერ უბის წიგნაკში, ახლა დრო არის ერთადერთი რაც მაბადია, ვდგავარ - არაფრით (სიყვარულით), მე შენს წინაშე, ენაბორძიკით გეუბნები წლები გადიან.
ვითვლი და ვითვლი, მერე ვიწერ უბის წიგნაკში, ახლა დრო არის ერთადერთი რაც მაბადია, ვდგავარ - არაფრით (სიყვარულით), მე შენს წინაშე, ენაბორძიკით გეუბნები წლები გადიან.
ახლა ჩვენს შორის ღამეა და ჭიქა ორიოდ, მუხლზე საფერფლე მივიჩვიე, სავსე პირთამდე, თვალებს ვადევნებ უვიწროეს წლების კორიდორს, და მეშინია, უცაბედად არ დამიმთავრდე.
5
ახლა ჩვენს შორის ღამეა და ჭიქა ორიოდ, მუხლზე საფერფლე მივიჩვიე, სავსე პირთამდე, თვალებს ვადევნებ უვიწროეს წლების კორიდორს, და მეშინია, უცაბედად არ დამიმთავრდე.
