ტკბილ-ქართულად მოუბარო პოეტო,- მე თქვენი შემოქმედების მოტრფიალე,- ხოტბას ვასხამ თქვენს უზადო ნიჭიერებას, უდიდეს განსწავლულობას, რაც მთავარია ქართულ ცნობიერებას და ღრმა, ძალიან ღრმა სულიერებას! გახარებული გამყოფოთ უფალმა მარადჟამს, ბატონო პეტრე!
ტკბილ-ქართულად მოუბარო პოეტო,- მე თქვენი შემოქმედების მოტრფიალე,- ხოტბას ვასხამ თქვენს უზადო ნიჭიერებას, უდიდეს განსწავლულობას, რაც მთავარია ქართულ ცნობიერებას და ღრმა, ძალიან ღრმა სულიერებას! გახარებული გამყოფოთ უფალმა მარადჟამს, ბატონო პეტრე!
დღევანდელი დღის ქართული მუხტის მისაღებად შემოვიარე და იმედი გამიმართლდა! ბატონი პეტრე თუ არ გამიჯავრდება რამდენიმე კომენტატორს მინდა მივმართო:
კახა ჭლიკაძეს - კახა, თუ ძმა ხარ შენი ექსპრომტი გადაიტანე შენს გვერდზე და თან შენი ხმით წაკითხული დაურთე, გთხოოვ :)
შატილიონს: იოსებ ნონეშვილის "ბიჭო, იქნებ პაპა იყო შენი" გამახსენე... არ დავიზარებ და აქაც მოვიყვან:
თითქოს გულში აგიფეთქდა მეხი, წარბი შეჰკარ, მოგეღრუბლა სახე, ბელტთა შორის, როცა ყამირს ტეხდი, კაცის ჩონჩხი და ბორკილი ნახე. – ნუ იწვიმებ! – ვინ უბრძანოს ღრუბელს?! დაგიმძიმდა ცრემლით თვალთა უპე. სად შეწყდება სიცოცხლის გზა გრძელი, სადაურსა სად წაიყვან, ბედო... ბიჭო, იქნებ პაპა იყო შენი, ვისაც ფეხზე ეგ ბორკილი ედო. ბიჭო, იქნებ პაპა იყო შენი, შეებრძოლა შავ-ბნელ ადათ-წესებს. ჩამოჰპარსეს გლეხკაცს ცალი წვერი, შებორკილი ციმბირს გაამწესეს. იქნებ გულში ვერ დაფარა ოხვრა, აუჯანყდა ბატონს, ნამუსმოხდილს, და მიტომაც დაურჩინეს ოხრად გუთნეული და ჩალური ქოხი. ყაზახეთში, სირ-დარიის ახლოს, შეჯაჭვული მოიყვანეს ალბათ. ბარდაუკვრელ ველებსა და ახოს გლეხიკაცი გახედავდა ხარბად. გახედავდა ყამირს, ცვარში ნაბანს, ინატრებდა გამოკვერილ სახნისს და ყევარ ხარს-ნიშასა და წაბლას, წინ გარეკილ შვილიშვილის სახრით. ვაჰთუ ვეღარ აუვიდა ფიქრებს, თვალწინ ედგა ღარიბ ქოხის ბანი, ხუნდთა ხმაში ჩაესმოდა იქნებ სახნისის ხმა და ღირღიტას ბანი. მაგრამ, ვაგლახ, ნატვრაც ჰგავდა ზღაპარს, ყამირებზე დაღლილივით მიწვა. შებორკილი, შეჯაჭვული პაპა მიიბარა ყაზახეთის მიწამ. ცრემლით არვინ დაუნამა კალთა, ვეღარ გახდა წყვილი სანთლის ღირსიც. ვარსკვლავებმა გაუნათეს თავთან და სუდარად გადეფარა ნისლი. სადაურსა სად წაიყვან ბედო, სიცოცხლის გზას სად არ გადუკეტავ... საფლავშიაც ბორკილები ედო, მკვდარი სადღა წავიდოდა ნეტავ?! დაჰყურებდი ძვლებს და რკინის ნაჭერს, შემდეგ უხმოდ მიაშურე საჭეს... – დასცხე, ბიჭო! – ამ ყამირში ყრია პაპის ძვლები, რამ დაგზაფრა უცებ... – დასცხე, ბიჭო! – მაგ ტრაქტორის გრიალს საქართველოს ველ-მინდორიც უსმენს. მზე იხილეს გათოშილმა ძვლებმა... – დასცხე, ბიჭო! – პაპის ხმაა ალბათ, სახნისის ხმა საფლავშიაც სწვდება, ბელტი ბელტზე მიაწვინე მარდად თავისუფლად, ბიჭო, პაპაშენი გუთნეულშიც ვერ უბამდა ხარებს. შენ კი გინდა ეს უსაზღვრო ველიც ააყვავო, როგორც შენი მხარე. დე, ყამირი აღარ დარჩეს არსად, გვერდით შენებრ ვაჟკაცები გყვანან... წინაპართა ოცნებათა მსგავსად კიდით-კიდე შრიალებდეს ყანა.
ზოგიერთებს: ჩვენ ხომ ის ერიც ვართ, ვინც არსაკიძეს მარჯვენა მკლავი მოჭრა, რატომ კარგი აგიგიაო? და იქნებ კახეთის დედოფალ ქეთევანსაც ვუყიჟინოთ ასე ქართულად რატომ მოიქეციო?
დღევანდელი დღის ქართული მუხტის მისაღებად შემოვიარე და იმედი გამიმართლდა! ბატონი პეტრე თუ არ გამიჯავრდება რამდენიმე კომენტატორს მინდა მივმართო:
კახა ჭლიკაძეს - კახა, თუ ძმა ხარ შენი ექსპრომტი გადაიტანე შენს გვერდზე და თან შენი ხმით წაკითხული დაურთე, გთხოოვ :)
შატილიონს: იოსებ ნონეშვილის "ბიჭო, იქნებ პაპა იყო შენი" გამახსენე... არ დავიზარებ და აქაც მოვიყვან:
თითქოს გულში აგიფეთქდა მეხი, წარბი შეჰკარ, მოგეღრუბლა სახე, ბელტთა შორის, როცა ყამირს ტეხდი, კაცის ჩონჩხი და ბორკილი ნახე. – ნუ იწვიმებ! – ვინ უბრძანოს ღრუბელს?! დაგიმძიმდა ცრემლით თვალთა უპე. სად შეწყდება სიცოცხლის გზა გრძელი, სადაურსა სად წაიყვან, ბედო... ბიჭო, იქნებ პაპა იყო შენი, ვისაც ფეხზე ეგ ბორკილი ედო. ბიჭო, იქნებ პაპა იყო შენი, შეებრძოლა შავ-ბნელ ადათ-წესებს. ჩამოჰპარსეს გლეხკაცს ცალი წვერი, შებორკილი ციმბირს გაამწესეს. იქნებ გულში ვერ დაფარა ოხვრა, აუჯანყდა ბატონს, ნამუსმოხდილს, და მიტომაც დაურჩინეს ოხრად გუთნეული და ჩალური ქოხი. ყაზახეთში, სირ-დარიის ახლოს, შეჯაჭვული მოიყვანეს ალბათ. ბარდაუკვრელ ველებსა და ახოს გლეხიკაცი გახედავდა ხარბად. გახედავდა ყამირს, ცვარში ნაბანს, ინატრებდა გამოკვერილ სახნისს და ყევარ ხარს-ნიშასა და წაბლას, წინ გარეკილ შვილიშვილის სახრით. ვაჰთუ ვეღარ აუვიდა ფიქრებს, თვალწინ ედგა ღარიბ ქოხის ბანი, ხუნდთა ხმაში ჩაესმოდა იქნებ სახნისის ხმა და ღირღიტას ბანი. მაგრამ, ვაგლახ, ნატვრაც ჰგავდა ზღაპარს, ყამირებზე დაღლილივით მიწვა. შებორკილი, შეჯაჭვული პაპა მიიბარა ყაზახეთის მიწამ. ცრემლით არვინ დაუნამა კალთა, ვეღარ გახდა წყვილი სანთლის ღირსიც. ვარსკვლავებმა გაუნათეს თავთან და სუდარად გადეფარა ნისლი. სადაურსა სად წაიყვან ბედო, სიცოცხლის გზას სად არ გადუკეტავ... საფლავშიაც ბორკილები ედო, მკვდარი სადღა წავიდოდა ნეტავ?! დაჰყურებდი ძვლებს და რკინის ნაჭერს, შემდეგ უხმოდ მიაშურე საჭეს... – დასცხე, ბიჭო! – ამ ყამირში ყრია პაპის ძვლები, რამ დაგზაფრა უცებ... – დასცხე, ბიჭო! – მაგ ტრაქტორის გრიალს საქართველოს ველ-მინდორიც უსმენს. მზე იხილეს გათოშილმა ძვლებმა... – დასცხე, ბიჭო! – პაპის ხმაა ალბათ, სახნისის ხმა საფლავშიაც სწვდება, ბელტი ბელტზე მიაწვინე მარდად თავისუფლად, ბიჭო, პაპაშენი გუთნეულშიც ვერ უბამდა ხარებს. შენ კი გინდა ეს უსაზღვრო ველიც ააყვავო, როგორც შენი მხარე. დე, ყამირი აღარ დარჩეს არსად, გვერდით შენებრ ვაჟკაცები გყვანან... წინაპართა ოცნებათა მსგავსად კიდით-კიდე შრიალებდეს ყანა.
ზოგიერთებს: ჩვენ ხომ ის ერიც ვართ, ვინც არსაკიძეს მარჯვენა მკლავი მოჭრა, რატომ კარგი აგიგიაო? და იქნებ კახეთის დედოფალ ქეთევანსაც ვუყიჟინოთ ასე ქართულად რატომ მოიქეციო?
უღრმესი მადლობა, ბატონო პეტრე, იმ შეგრძნებისთვის, რაც ახლა მე ამ ლექსის წაკითხვისას დამეუფლა: თითქოს სადღაც მინდორში გუთანი წამოედო საუკუნეების განმავლობაში დამარხულ ქოცოს და იქიდან, ღამის სიბნელეში, ნაკვერჩხალივით მოელვარე საგანძური გადმოცვივდა, რომელსაც ძველთუძველესი ქართული სურნელება გადმოჰყვა.
უღრმესი მადლობა, ბატონო პეტრე, იმ შეგრძნებისთვის, რაც ახლა მე ამ ლექსის წაკითხვისას დამეუფლა: თითქოს სადღაც მინდორში გუთანი წამოედო საუკუნეების განმავლობაში დამარხულ ქოცოს და იქიდან, ღამის სიბნელეში, ნაკვერჩხალივით მოელვარე საგანძური გადმოცვივდა, რომელსაც ძველთუძველესი ქართული სურნელება გადმოჰყვა.
რამოდენიმეჯერ შევიკავე თავი, ახლა კი მაინც ვერ მოითმინა გულმა.
ექსპრომტი პასუხად
პეტრევ, ნუ გამიწყრები, სტროფში ბატონს რომ ვერ ვტევ! გახსოვს? წმინდა პეტრესთვის არვის უთქვამს - ბატონო. მაგრამ გული მწყდება, რომ საკამათოდ ქცეულა, ქართველს წმინდა ქართულით ლექსი რომ გააგონო.
სიტყვა მამა-პაპათა სისხლით შემონახული, პაპისეულ სამარხში ჩვენი ხელით ჩავმარხეთ. შემდეგ უცხო სიტყვებით ავაჭრელეთ ენა და ჩვენი ერთსულოვნებაც დავაჩოქეთ, დავამხეთ.
შენ კი, ძველი ქართულით შემოგვბედე ლექსი და გტკივა, როცა შენს სიტყვებს დასცქერიან როგორც გვამს. აბა სხვას რას ელოდი? მოდაშია ,,სლენგი" და მალე ევროკავშირიც შეშფოთებას გამოთქვამს.
რამოდენიმეჯერ შევიკავე თავი, ახლა კი მაინც ვერ მოითმინა გულმა.
ექსპრომტი პასუხად
პეტრევ, ნუ გამიწყრები, სტროფში ბატონს რომ ვერ ვტევ! გახსოვს? წმინდა პეტრესთვის არვის უთქვამს - ბატონო. მაგრამ გული მწყდება, რომ საკამათოდ ქცეულა, ქართველს წმინდა ქართულით ლექსი რომ გააგონო.
სიტყვა მამა-პაპათა სისხლით შემონახული, პაპისეულ სამარხში ჩვენი ხელით ჩავმარხეთ. შემდეგ უცხო სიტყვებით ავაჭრელეთ ენა და ჩვენი ერთსულოვნებაც დავაჩოქეთ, დავამხეთ.
შენ კი, ძველი ქართულით შემოგვბედე ლექსი და გტკივა, როცა შენს სიტყვებს დასცქერიან როგორც გვამს. აბა სხვას რას ელოდი? მოდაშია ,,სლენგი" და მალე ევროკავშირიც შეშფოთებას გამოთქვამს.
ჩემო ბატონო პეტრე („ბატონო“ ასე იმიტომ მოგმართავთ, რომ ჩემს პატივისცემას გამოვხატავ თქვენი პიროვნების მიმართ და „ჩემო“ – ამითი კი შინაურულად გეფერებით, როგორც ძმას და ჭეშმარიტ ქართველს)! ერთი ქართული ფილმი მახსენდება, სადაც ერთი ქალბატონი ამბობს – როცა სოფელი მომენატრება, ვაგზალზე გავდივარ და ჩვენებურ მატარებელს ვხვდებიო. მეც ასე ვარ: როცა ნამდვილ-ქართული მომინდება, თქვენს გვერდზე შემოვდივარ-ხოლმე. ახლაც გაკეთილშობილებული გავდივარ აქედან... მაგრამ ზოგიერთმა კომენტარმა დამაფიქრა. განა შეიძლება უკიჟინო ავტორს – ლექსი ზედმეტადაა გადატვირთული მიძინებული ქართული სიტყვებითო! მაგრამ არც მიკვირს, ტელევიზიით ქართული საუბრით „დამტკბარნი“ და ჟურნალ-გაზეთებში ამოკითხული და ნანახი „შედევრების“ („ასავალ-დასავალი“, ზუგდიდში მოღვაწე ჩამოსული ინგლისური ენის მასწავლებლის ფოტო) შემდეგ აქ რომ შემოვლენ და თქვენს თავანკარა ქართულს წაიკითხავენ – ეხამუშებათ, აბა რაა? თანაც იმ რესტორანშიც თუ გამოივლიან, სადაც კლიენტებს ენის სალათით უმასპინძლდებიან, რომელიც მენიუში ინგლისურად ასე აქვთ გადათარგმნილი: „LANGUAGE SALAD” („ლენგვიჯ“ – სალაპარაკო ენას ნიშნავს, ხოლო ფიზიკური ენა არის „თანგა“). კატა ბაზილიოსავით და მელა ალისასავით ხელჩაკიდებულნი რომ დადიან და ყველას აქილიკებენ – ეგაა მათი დანიშნულება მხოლოდ? „გაოცებული ვარ პირდაპირ, ქართველი კაცის ღვინით თრობა და ქალით თრობა შევადარე და ყველას გასაგონად შევახსენე, ღმერთის ბოლო შემოქმედება ქალი – თქო!" ... „და ამას ვერ მიმიხვდნენ მგონი ჩემო ნიაკო, თან ქალები კაცო.“ ამას უკვე თქვენ ამბობთ გულისტკივილით, ბატონო პეტრე... მაგიდაზე მიდევს იმამ ხომეინის ლექსების კრებული „სიყვარულის ღვინო“, სადაც ღვინოზე საერთოდ არ არის საუბარი, მაგრამ კარგ მთქმელს კარგი გამგონე უნდაო!
ჩემო ბატონო პეტრე („ბატონო“ ასე იმიტომ მოგმართავთ, რომ ჩემს პატივისცემას გამოვხატავ თქვენი პიროვნების მიმართ და „ჩემო“ – ამითი კი შინაურულად გეფერებით, როგორც ძმას და ჭეშმარიტ ქართველს)! ერთი ქართული ფილმი მახსენდება, სადაც ერთი ქალბატონი ამბობს – როცა სოფელი მომენატრება, ვაგზალზე გავდივარ და ჩვენებურ მატარებელს ვხვდებიო. მეც ასე ვარ: როცა ნამდვილ-ქართული მომინდება, თქვენს გვერდზე შემოვდივარ-ხოლმე. ახლაც გაკეთილშობილებული გავდივარ აქედან... მაგრამ ზოგიერთმა კომენტარმა დამაფიქრა. განა შეიძლება უკიჟინო ავტორს – ლექსი ზედმეტადაა გადატვირთული მიძინებული ქართული სიტყვებითო! მაგრამ არც მიკვირს, ტელევიზიით ქართული საუბრით „დამტკბარნი“ და ჟურნალ-გაზეთებში ამოკითხული და ნანახი „შედევრების“ („ასავალ-დასავალი“, ზუგდიდში მოღვაწე ჩამოსული ინგლისური ენის მასწავლებლის ფოტო) შემდეგ აქ რომ შემოვლენ და თქვენს თავანკარა ქართულს წაიკითხავენ – ეხამუშებათ, აბა რაა? თანაც იმ რესტორანშიც თუ გამოივლიან, სადაც კლიენტებს ენის სალათით უმასპინძლდებიან, რომელიც მენიუში ინგლისურად ასე აქვთ გადათარგმნილი: „LANGUAGE SALAD” („ლენგვიჯ“ – სალაპარაკო ენას ნიშნავს, ხოლო ფიზიკური ენა არის „თანგა“). კატა ბაზილიოსავით და მელა ალისასავით ხელჩაკიდებულნი რომ დადიან და ყველას აქილიკებენ – ეგაა მათი დანიშნულება მხოლოდ? „გაოცებული ვარ პირდაპირ, ქართველი კაცის ღვინით თრობა და ქალით თრობა შევადარე და ყველას გასაგონად შევახსენე, ღმერთის ბოლო შემოქმედება ქალი – თქო!" ... „და ამას ვერ მიმიხვდნენ მგონი ჩემო ნიაკო, თან ქალები კაცო.“ ამას უკვე თქვენ ამბობთ გულისტკივილით, ბატონო პეტრე... მაგიდაზე მიდევს იმამ ხომეინის ლექსების კრებული „სიყვარულის ღვინო“, სადაც ღვინოზე საერთოდ არ არის საუბარი, მაგრამ კარგ მთქმელს კარგი გამგონე უნდაო!
პეტრეს სალამიიიი ღამის-ეული!!! დიად შემოქმედებას შეფასება არ სწადის ის შეუფასებელია, ზოგჯერ დაუფასებელი სიცოცხლეში!!! პეტრევ, ძამიავ, არაჩვეულებრივად ქარგავ გულზედ ნაკემსარს!!! და რაც შეეხება ბოლო შემოქმედებას გასაგებია თუ ვინ არის ის!!! ქალი - რომელიც ზოგჯერ "სახიფათო სათამაშოა"!!! მოხიბლული ვარ შენი შემოქმედებით!!! უფალმა გაგაძლიეროს თავადო!!! უფალს ებარებოდე!!! გაიხარე შენა!!!
პეტრეს სალამიიიი ღამის-ეული!!! დიად შემოქმედებას შეფასება არ სწადის ის შეუფასებელია, ზოგჯერ დაუფასებელი სიცოცხლეში!!! პეტრევ, ძამიავ, არაჩვეულებრივად ქარგავ გულზედ ნაკემსარს!!! და რაც შეეხება ბოლო შემოქმედებას გასაგებია თუ ვინ არის ის!!! ქალი - რომელიც ზოგჯერ "სახიფათო სათამაშოა"!!! მოხიბლული ვარ შენი შემოქმედებით!!! უფალმა გაგაძლიეროს თავადო!!! უფალს ებარებოდე!!! გაიხარე შენა!!!
ჩემი პატივისცემა მინდა გამოვხატო ამ ავტორის მიმართ. ერთი ჩემი მეგობრის რჩევით რამოდენიმე დღის წინ "ფულის სუნი" წავიკითხე. გეტყვით რომ ძალიან მაგრა წერთ. შესაშურადაც კი... კომპიუტერზე პროზების კითხვა კატასტროფულად მოქმედებს ჩემი თვალების ჯანმრთელობაზე და ამის გამო ვერიდები. მაგრამ პირობას ვდებ რო ამ გვერდს ხშირად ვესტუმრები. პატივისცემით
ჩემი პატივისცემა მინდა გამოვხატო ამ ავტორის მიმართ. ერთი ჩემი მეგობრის რჩევით რამოდენიმე დღის წინ "ფულის სუნი" წავიკითხე. გეტყვით რომ ძალიან მაგრა წერთ. შესაშურადაც კი... კომპიუტერზე პროზების კითხვა კატასტროფულად მოქმედებს ჩემი თვალების ჯანმრთელობაზე და ამის გამო ვერიდები. მაგრამ პირობას ვდებ რო ამ გვერდს ხშირად ვესტუმრები. პატივისცემით
ილუსტრაცია დაგიდევით ამ ლექსზე, ერთ-ერთი ქართველი მხატვრის ნამუშევარია. ავხსნი ახლა: ამ ნახატს ჰქვია: ქა-რთველი. დაინახავთ თქვენც, ერთ კუთხეში ფიროსმანის გოგონაა მიხატული, მეორე კუთხეში კი ყურძნის მტევანია ჩარჩოში. თვითონ ნახატს ჩარჩოზე აწერია: გამოდი, ქა, რთველი მოსულაო. მარჯვენა მხარეს კი: ქალი და რთველი ერთიაო... საერთოდაც, ასე ხსნის მხატვარი ამ ნახატს, საქართველოში ქალი და ვაზი ერთიაო. თქვენი ეს ლექსი გამახსენდა მაშინვე, გადავუღე ფოტო იმისთვის, რომ თქვენთვის მომეტანა ეს ნახატი. შეხედეთ ახლა, რა ლამაზი ახსნაა ფერებით იმის, რაც თქვენ ლამაზად გადმოეცით თქვენს ლექსში, ბატონო პეტრე :)
ილუსტრაცია დაგიდევით ამ ლექსზე, ერთ-ერთი ქართველი მხატვრის ნამუშევარია. ავხსნი ახლა: ამ ნახატს ჰქვია: ქა-რთველი. დაინახავთ თქვენც, ერთ კუთხეში ფიროსმანის გოგონაა მიხატული, მეორე კუთხეში კი ყურძნის მტევანია ჩარჩოში. თვითონ ნახატს ჩარჩოზე აწერია: გამოდი, ქა, რთველი მოსულაო. მარჯვენა მხარეს კი: ქალი და რთველი ერთიაო... საერთოდაც, ასე ხსნის მხატვარი ამ ნახატს, საქართველოში ქალი და ვაზი ერთიაო. თქვენი ეს ლექსი გამახსენდა მაშინვე, გადავუღე ფოტო იმისთვის, რომ თქვენთვის მომეტანა ეს ნახატი. შეხედეთ ახლა, რა ლამაზი ახსნაა ფერებით იმის, რაც თქვენ ლამაზად გადმოეცით თქვენს ლექსში, ბატონო პეტრე :)
მოკლედ მე ძალიან მომეწონა და კიდევ ვიტყვი ამ კაცის ხმა ლექსის წასაკითხად ზედგამოჭრილია. ნაწერზე აღარაფერს ვამბობ,ქართული ენა ცოცხლობს აქ და სუნთქავს ძლიერად.
გაიხარეთ!
მოკლედ მე ძალიან მომეწონა და კიდევ ვიტყვი ამ კაცის ხმა ლექსის წასაკითხად ზედგამოჭრილია. ნაწერზე აღარაფერს ვამბობ,ქართული ენა ცოცხლობს აქ და სუნთქავს ძლიერად.
როგორ ''გვერხევა''ქართველებს მენტალობაში. შემოვიდა ანინე და თქვა კონკრეტულ ლექსზე ძალიან ზუსტი შენიშვნა ძალიან კორექტულად.\ ანუ ის რომ კონკრეტული ლექსი ზედმეტადაა გადატვირთული . დამეც ვთვლი რომ ლექსი''ვერ სუნთქვას'' და დამძიმებულია ამით.
ახლა ავტორი ამას ან გაითვალისწინებს ან არა.ეს მისი საქმეა. ასევე ჩემი საქმეა ამ აზრზე დავრჩები თუ არა. ესაა სულ.
როგორ ``გვერხევა``ქართველებს მენტალობაში. შემოვიდა ანინე და თქვა კონკრეტულ ლექსზე ძალიან ზუსტი შენიშვნა ძალიან კორექტულად.\ ანუ ის რომ კონკრეტული ლექსი ზედმეტადაა გადატვირთული . დამეც ვთვლი რომ ლექსი``ვერ სუნთქვას`` და დამძიმებულია ამით.
ახლა ავტორი ამას ან გაითვალისწინებს ან არა.ეს მისი საქმეა. ასევე ჩემი საქმეა ამ აზრზე დავრჩები თუ არა. ესაა სულ.
შენ შემოგევლე ჩემო ნიაკო! გაოცებული ვარ პირდაპირ, ქართველი კაცის ღვინით თრობა და ქალით თრობა შევადარე და ყველას გასაგონად შევახსენე, ღმერთის ბოლო შემოქმედება ქალი_თქო! "გვირგვინოსნად ჰყო უზენაესმა არსთა მაარსმა მისი ბოლოშემოქმედება!" სამყაროს შექმნა დაასრულა მამაზეციერმა ქალით! " ალბათ იმიტომ ჯვრად ჰყო უფალმა ამ ჩემს ქვეყანას ვაზი და ქალი!" და ამას ვერ მიმიხვდნენ მგონი ჩემო ნიაკო, თან ქალები კაცო.
შენ შემოგევლე ჩემო ნიაკო! გაოცებული ვარ პირდაპირ, ქართველი კაცის ღვინით თრობა და ქალით თრობა შევადარე და ყველას გასაგონად შევახსენე, ღმერთის ბოლო შემოქმედება ქალი_თქო! "გვირგვინოსნად ჰყო უზენაესმა არსთა მაარსმა მისი ბოლოშემოქმედება!" სამყაროს შექმნა დაასრულა მამაზეციერმა ქალით! " ალბათ იმიტომ ჯვრად ჰყო უფალმა ამ ჩემს ქვეყანას ვაზი და ქალი!" და ამას ვერ მიმიხვდნენ მგონი ჩემო ნიაკო, თან ქალები კაცო.
იოანე ზოსიმე ქართულს ღმერთების ენას უწოდებდა. არაა აუცილებელი ადამიანი ფილოლოგი იყოს, დახვეწილი ქართულით რომ წერდეს. ბატონი პეტრე ძალიან დახვეწილად წერს, მითუმეტეს რომ ის ცნობილი პოეტის-გიორგი ჭალადიდელის (ქოჩაკიძე) შთამომავალია. ხოლო იმ პოეტმა ჩვენთვის ყველასთვის საკმაოდ ცნობილი ლექსი ''მოგონება'' (მახსოვს პირველად სასწავლებელში) დაწერა.
იოანე ზოსიმე ქართულს ღმერთების ენას უწოდებდა. არაა აუცილებელი ადამიანი ფილოლოგი იყოს, დახვეწილი ქართულით რომ წერდეს. ბატონი პეტრე ძალიან დახვეწილად წერს, მითუმეტეს რომ ის ცნობილი პოეტის-გიორგი ჭალადიდელის (ქოჩაკიძე) შთამომავალია. ხოლო იმ პოეტმა ჩვენთვის ყველასთვის საკმაოდ ცნობილი ლექსი ``მოგონება`` (მახსოვს პირველად სასწავლებელში) დაწერა.
არ ვიცი რა ვთქვა, თუ კაცთა მოდგმის, ეს უპასუხო კითხვა ბერდება, მითხარით რომელს მეტი აქვს თრობა, ღვინოს, თუ ღმერთის ბოლო შემოქმედებას?
ბატონო პეტრე, იცით ჩემი აზრი თქვენს შემოქმედებაზე მგონია :) მაინც არ შემიძლია ვდუმდე: როცა ვკითხულობ თქვენს ლექსებს, თქვენს მოთხრობებს, ვგრძნობ როგორ ხმაურობს ძარღვებში სისხლი, ქართული სისხლი და რა ბოლომდე ამაყი ვარ... გაიხარეთ თქვენ და დაე, ხშირად გაგეხარებინოთ ჩვენ ასეთი ლაზათიანი ქართულით, ბატონო პეტრე
არ ვიცი რა ვთქვა, თუ კაცთა მოდგმის, ეს უპასუხო კითხვა ბერდება, მითხარით რომელს მეტი აქვს თრობა, ღვინოს, თუ ღმერთის ბოლო შემოქმედებას?
ბატონო პეტრე, იცით ჩემი აზრი თქვენს შემოქმედებაზე მგონია :) მაინც არ შემიძლია ვდუმდე: როცა ვკითხულობ თქვენს ლექსებს, თქვენს მოთხრობებს, ვგრძნობ როგორ ხმაურობს ძარღვებში სისხლი, ქართული სისხლი და რა ბოლომდე ამაყი ვარ... გაიხარეთ თქვენ და დაე, ხშირად გაგეხარებინოთ ჩვენ ასეთი ლაზათიანი ქართულით, ბატონო პეტრე
მე მიძინებულიც ვარ და წარწყმედილიც ბატონო ჩემო, ისე ვბერდები ერთხელაც ვერ ვეზიარე, მაგრამ ჩემს კომენტარში ამაზე არ მქონდა საუბარი... იოანე ზოსიმეს ის დიდებული და ჯერ კიდევ ბოლომდე გაუშიფრავი (ეს ჩემი აზრია) სიტყვებიც ზეპირად ვიცი...
მე მიძინებულიც ვარ და წარწყმედილიც ბატონო ჩემო, ისე ვბერდები ერთხელაც ვერ ვეზიარე, მაგრამ ჩემს კომენტარში ამაზე არ მქონდა საუბარი... იოანე ზოსიმეს ის დიდებული და ჯერ კიდევ ბოლომდე გაუშიფრავი (ეს ჩემი აზრია) სიტყვებიც ზეპირად ვიცი...
"მიმობნეულან მარგალიტები ქართულ ენაში, ენა მარგალიტ მძივად ასაწყობ მოქლონილ ცისა, რომ იოანე ზოსიმემ ბრძანა: მხოლოდ ამ ენით გაცხადდება მეორედ მოსვლა,მოსვლა ძე ღვთისა!!
მიძინებული ჩვენ ვართ შვილო ანინე! თორე....
"მიმობნეულან მარგალიტები ქართულ ენაში, ენა მარგალიტ მძივად ასაწყობ მოქლონილ ცისა, რომ იოანე ზოსიმემ ბრძანა: მხოლოდ ამ ენით გაცხადდება მეორედ მოსვლა,მოსვლა ძე ღვთისა!!
ეს იყო ქართულის ბრწყინვალე გაკვეთილი. და მხოლოდ. მაგრამ 1 ლექსისთვის ზედმეტად გადატვირთული. ფილოლოგის დაწერილი მგონია მე ეს. და კომენტარების არაადექვატურად გაგება აქ მოსული ამბავია, ამიტომ დავაკონკრეტებ - იმას კი არ ვამბობ რომ რომელიმე სიტყვა აქედან გაუგებარია ცალკე აღებული, არა, უბრალოდ ერთი ლექსში ამდენი მიძინებული სიტყვის გამოყენება არ მიმაჩნია მიზანშეწონილად. არც ავტორის სხვა ლექსები ვიცი და არც კონკრეტულად ავტორის სიკარგე-სიცუდეზე მაქვს საუბარი, ვსაუბრობ ერთ კონკრეტულ ლექსზე!
ეს იყო ქართულის ბრწყინვალე გაკვეთილი. და მხოლოდ. მაგრამ 1 ლექსისთვის ზედმეტად გადატვირთული. ფილოლოგის დაწერილი მგონია მე ეს. და კომენტარების არაადექვატურად გაგება აქ მოსული ამბავია, ამიტომ დავაკონკრეტებ - იმას კი არ ვამბობ რომ რომელიმე სიტყვა აქედან გაუგებარია ცალკე აღებული, არა, უბრალოდ ერთი ლექსში ამდენი მიძინებული სიტყვის გამოყენება არ მიმაჩნია მიზანშეწონილად. არც ავტორის სხვა ლექსები ვიცი და არც კონკრეტულად ავტორის სიკარგე-სიცუდეზე მაქვს საუბარი, ვსაუბრობ ერთ კონკრეტულ ლექსზე!
მიყვარს, ძალიან მიყვარს მადლიანი არქაული ქართული ენის სურნელი! მომწონს ნებისმიერი ავტორი, ვინც ამ გზას მიმართავს - ეს ჩემი პირადი და პრინციპული მიმართებაა ამ საკითხთან! საქმე იმაშია, რომ ენის უმდიდრეს სალაროსთან მიახლოებას არნახული ჯაფა სჭირდება, ხოლო ჩვენი ზარმაცი შემოქმედნი კი ზედაპირზე ტივტივს და იაფფასიანი ჟარგონებით კეკლუცს ამჯობინებენ ხოლმე მაინც! ეს ის შემთხვევაა, როდესაც ლექსის პოეტურ მხარეზე მე აღარაფერს ვამბობ!
ლექსს - 555
მიყვარს, ძალიან მიყვარს მადლიანი არქაული ქართული ენის სურნელი! მომწონს ნებისმიერი ავტორი, ვინც ამ გზას მიმართავს - ეს ჩემი პირადი და პრინციპული მიმართებაა ამ საკითხთან! საქმე იმაშია, რომ ენის უმდიდრეს სალაროსთან მიახლოებას არნახული ჯაფა სჭირდება, ხოლო ჩვენი ზარმაცი შემოქმედნი კი ზედაპირზე ტივტივს და იაფფასიანი ჟარგონებით კეკლუცს ამჯობინებენ ხოლმე მაინც! ეს ის შემთხვევაა, როდესაც ლექსის პოეტურ მხარეზე მე აღარაფერს ვამბობ!
აქედან მზესაფიცარამდე ჩავყევი ლექსებს... ახლა ვზივარ და ვფიქრობ - მეგონა ქართულად ვსაუბრობ მეთქი და თურმე ვცდებოდი. აი საუბარი მშობლიური ენით. მუნჯი ვარ და აღფრთოვანებული. დღეს ლამაზად დაიწყო დილა და ლამაზადაც მთავრდება... დიდება შენ და მამავ ზეციერო. გაიხარე პეტრევ. ვისურვებდი მცნობოდი.
აქედან მზესაფიცარამდე ჩავყევი ლექსებს... ახლა ვზივარ და ვფიქრობ - მეგონა ქართულად ვსაუბრობ მეთქი და თურმე ვცდებოდი. აი საუბარი მშობლიური ენით. მუნჯი ვარ და აღფრთოვანებული. დღეს ლამაზად დაიწყო დილა და ლამაზადაც მთავრდება... დიდება შენ და მამავ ზეციერო. გაიხარე პეტრევ. ვისურვებდი მცნობოდი.
ჩემი კარგის მსურველო "დუმბიკავ" არც შენ არ გეწყინოს რასაც მე ეხლა გეტყვი,მე რომ არსად არ წამიკითხავს და არ გამხარებია ჩემთან მოწერილ კომენტარებში "დუმბიკას" ჩემი პროზა მოწონებიათქო! ისე უნდა გაგახარო და გითხრა რომ, არ ვაპირებ პოეზიასთან ჭიდაობას,ეს ისე ხანდახან პროზის დამწერ კაცს შემოგელექსება ხოლმე და ნუ დამეჭიდები შენი ჭირიმე! იმდენია საიტზე, საიტის გარეთ და სრულიად საქართველოში პოეზია სხვა "რამე როა" იმასთან მოჭიდავეები და აგრეთვე ბოქსიორი პროზაიკოსებიც ისიც "სხვა რამე როა",კონა შაური. არაც მე არ მალაპარაკებს რამე შენი ბოღმა- საშური და ამიტომ არ გეწყინოს თუ გეტყვი რომ, კაცი თუ ქალი (არ ვიცი რომელი ხარ!) თავის სახელს და გვარს რომ დამალავს და "დუმბიკით" მელაპარაკება არც შენ არ დაიჯერო თუ ვინმემ გითხრა, პეტრე პოეზიას შეეჭიდა და კვანტის გამოკრას აპირებსო! თავს დავიცავ თუ წამოვა განსხვავებულიო როა ამბობ,აბა რას იზამ, "დუმბიკა"ქე გაქვს და... ეს ერთი მაპატიე და სხვა დროს აღარ ვიზამ ჩემო "დუმბიკა". დუტ! არ დაწერო მითხრა "დუმბიკამ", თორე მოვიდა .....ში "დუბინკა"
ჩემი კარგის მსურველო "დუმბიკავ" არც შენ არ გეწყინოს რასაც მე ეხლა გეტყვი,მე რომ არსად არ წამიკითხავს და არ გამხარებია ჩემთან მოწერილ კომენტარებში "დუმბიკას" ჩემი პროზა მოწონებიათქო! ისე უნდა გაგახარო და გითხრა რომ, არ ვაპირებ პოეზიასთან ჭიდაობას,ეს ისე ხანდახან პროზის დამწერ კაცს შემოგელექსება ხოლმე და ნუ დამეჭიდები შენი ჭირიმე! იმდენია საიტზე, საიტის გარეთ და სრულიად საქართველოში პოეზია სხვა "რამე როა" იმასთან მოჭიდავეები და აგრეთვე ბოქსიორი პროზაიკოსებიც ისიც "სხვა რამე როა",კონა შაური. არაც მე არ მალაპარაკებს რამე შენი ბოღმა- საშური და ამიტომ არ გეწყინოს თუ გეტყვი რომ, კაცი თუ ქალი (არ ვიცი რომელი ხარ!) თავის სახელს და გვარს რომ დამალავს და "დუმბიკით" მელაპარაკება არც შენ არ დაიჯერო თუ ვინმემ გითხრა, პეტრე პოეზიას შეეჭიდა და კვანტის გამოკრას აპირებსო! თავს დავიცავ თუ წამოვა განსხვავებულიო როა ამბობ,აბა რას იზამ, "დუმბიკა"ქე გაქვს და... ეს ერთი მაპატიე და სხვა დროს აღარ ვიზამ ჩემო "დუმბიკა". დუტ! არ დაწერო მითხრა "დუმბიკამ", თორე მოვიდა .....ში "დუბინკა"
რასაც გეტყვით არ გეწყინოთ ახლა, მე ვკითხულობდი თქვენს პროზაულ ნაწარმოებებს და ძალიან მომწონდა, ამიტომ ვფიქრობ რომ იმ გზიდან არ უნდა გადახვიდეთ, არ არის ჩემო პეტრე ლექსი თქვენი დასაწერი, პოეზიას სხვა რამაა. ამიტომ აქ რომ შეგაქებენ არ ჩათვალოთ რომ მართლა ეგრეა და არ იფიქროთ პოეზიას აქამდე რატომ არ შევეჭიდეო :) არანაირი შური და ბოღმა არ მაწერინებს ახლა ამ კომენტარს. ეგ ჩემი აზრია და დავიცავ თუ წამოვა განსხვავებული აზრი :)
რასაც გეტყვით არ გეწყინოთ ახლა, მე ვკითხულობდი თქვენს პროზაულ ნაწარმოებებს და ძალიან მომწონდა, ამიტომ ვფიქრობ რომ იმ გზიდან არ უნდა გადახვიდეთ, არ არის ჩემო პეტრე ლექსი თქვენი დასაწერი, პოეზიას სხვა რამაა. ამიტომ აქ რომ შეგაქებენ არ ჩათვალოთ რომ მართლა ეგრეა და არ იფიქროთ პოეზიას აქამდე რატომ არ შევეჭიდეო :) არანაირი შური და ბოღმა არ მაწერინებს ახლა ამ კომენტარს. ეგ ჩემი აზრია და დავიცავ თუ წამოვა განსხვავებული აზრი :)
