სად ვარ, ვაი დედა?! ჰაერი არ მყოფნის, ეს რა უკუნი სიბნელე, სივიწროვე და მიწის სუნია, სული მეხუთება, ვერ ვინძრევი! ღმერთო ჩემო, მგონი კუბოში ვწევარ! რა მოვკვდი და უკვე დამასაფლავეს?! კი, მაგრამ გუშინ არ იყო, რომ ვქეიფობდი და ვლაღობდი?! აქეთ-იქეთ ხელების ფათური დავიწყე, ეჭვები გამიმყარდა, ეს მართლცა კუბო იყო. ცუნამივით მოვარდნილი ადრენალინისგან ტანი მთლიანად ამიცახცახდა, ცივი ოფლი მასხამს, უნებლიედ შარვალში ვშარდავ, გული ლამისაა გასკდეს და შუაზე გადაიფხრიწოს. უცებ უკუნეთში, მკვეთრი სხივი იჭრება და გარდაცვლილი მამის ძლიერი ხელი, ჩემს საფლავიდან ამოთრევს ლამობს. წამებში, ფილტვებში უსუფთავესმა ჰაერმა დამიქროლა. შვებით ამოვისუნთქე და თვალები ვაჭყიტე. ჟანგბადის ნიღბით დამშვენებულს, თავზე სასწრაფოს ლამაზი და ოქროსფერფრთიანი ექთანი დამფარფატებდა; იგი ჩემსკენ გადმოიხარა და ჩამჩურჩულა: “მამამ შემოგითვალა, ამდენი აღარ დალიოსო” და გაქრა. ანგელოზია თუ “ბელაია” – გავიფიქრე შიშით, თუმცა რაც მთავარია, ცოცხალი ვიყავი!