ვხატავ. ღმერთს ვხატავ. ფანქარი და ჯერ მშრალი ტილო.
ღამეა შფოთვის და მგლის ნაცვლად მთვარე აყმუვლდა.
მსურს, რომ წინასწარ გამთენია კვლავ დავიტირო,
რადგან უბრალოდ დილაა და ისიც დაყრუვდა.

კანკალებს ჩემი სხეული და იწვიმა ცრემლმა,
საწყალი დილა ჯერ ბრმა იყო, ახლა დაყრუვდა,
გაცრა სინათლე შუაღამით მოხუცმა მცრელმა
და ახლა ღამეს მიაჩნია მიწა საკუთრად.

ცაა ისეთი ეშინია მთვარეს და გარბის,
მაგრამ ერთ კიდეს დასაწყისი მოყვება კიდის,
მოსწყდა სამყაროს დროშისა და ნიშანი გერბის
ღამის მნათობი აღარ ფიქრობს და ადგილს ჰყიდის.

ვხატავ. ღმერთს ვხატავ. სველი ფუნჯი და სველი ტილო,
ღამე დაბნელდა კიდევ უფრო, მთვარე აღარ ჰყავს,
ახლა ვცდილობს, რომ ეს ნახატი დილას შევსწირო
დილას, რომელიც თავის პირმშოს შობას გადაჰყვა...