სისულელეა,
სიგიჟეა,
ყინწვისის გზაზე,
ექსკურსანტების ჯგუფში ერთ ქალს,
რესპექტაბელურს,
მაშინ, როდესაც
ირგვლივ ყველა მხიარულია,
სულ უმიზეზოდ
უცებ ცრემლი მოერიოს
და ავტობუსის ფანჯარაში
დაჟინებით იცქირებოდეს.

ოღროჩოღროზე გაგვიჭირდა,
ბერმა აღმართზე მიმავალმა
გზა მიგვასწავლა,
დამგზავრება კი იუარა.
ბერი - ბერია!

პირ-სახეს წვერი უფარავდა,
მაგრამ ხმა,
ხმაში - ხრინწიანი,
გულის კოვზის შემტოკებელი
სითვინიერე,
უფრო ნამდვილი,
უფრო წრფელი,
ვიდრე თვალთმაქცო,
ვიდრე ფლიდო,
აუტანელო,
უგზო-უკვლოდ გადაკარგულო...
მე კი ცოცხალიც არ მეგონე,
მაგრამ ეგ ხელი სკვნილიანი?

სად - შენ, სად - ბერი!

იქნებ არაყი მომერია,
მამაკაცებმა მანდილოსნებს
სულ თითო ყლუპი
გაციებისგან დასაცავად რომ გვიწილადეს?

თითები მუდამ ნერვიულად გითამაშებდა
და მოწითალო ქარვის აცმა,
მუდამ მაჯით რომ დაატარებდი,
ჩემთვის უცნობის,
ჩემამდელის ნაჩუქარი,
მიჩვეულ ცერს რომ გიმშვიდებდა:
,,თორ-ჰეირ-ჰარამ,
თორ-ჰეირ-ჰარამ!’’
ჰო, ასე იყო:
,,თორ-ჰეირ -ჰარამ!’’

შენი ამბავი არასოდეს გამომიკითხავს.
შენი სახელიც - სამი მარცვალი,
სავსე,
თბილი,
როგორც ქარვის მიყოლებული სამი მარცვალი,
ხომ ადვილია წარმოსათქმელად,
ასე ადვილი,
მე კი არასდროს არავისთან წამომცდენია.

სიზმარი სხვაა,
ხან მოკვდავს ნახავ,
ხან მომაკვდავს,
ხანაც - მკვდარია;
ხან მოგდევს,
ხანაც თავად მისდევ და
სადაცაა, დაეწევი,
გაგეღვიძება და ძილს ვეღარ შეიტრიალებ.
იქ ჩაბრუნებას ვინ შეიძლებს,
თვითონ სიზმარი უდროო დროს თუ არ დაბრუნდა.
იცვლება ხედი,
უცვლელია ძებნა -პოვნა,
დაწევა და ვეღარდაწევა.

გზას მივუყვები უკაცრიელს
და ყელზე მადგას,
სასულეში მეჩხირება შენი სახელი,
როგორც ქარვის სამი მარცვალი.

(ნეტავი, მართლა არ ვიცოდე, სად განისვენებ)

მამა,
ძეო და
სულიწმინდავ,
შენ დამიფარე!