გაფრენილ ფერთა მიღმა, ბავშვობის კარიბჭესთან
გულღია აივნები მოსჩანან ლანდებივით,
რამდენი მწიფე ნატვრა მიეცა დავიწყებას
და მხოლოდ ცხადი დაგრჩა სიზმარში ახდენილი.

ქვეყანა აირია, ჩაგესმის, გეღიმება,
იცი, რომ არც არასდროს ყოფილა დაწყობილი,
რადგან, ვერ იქცევიან მერცხლები ბეღურებად…
(სხვებისთვის ეს სტრიქონიც უბრალოდ განწყობაა.)

და როგორც არაერთხელ, ტყუილად გაისარჯე,
ახლაც რომ ნაბიჯების სიზუსტეს გადახედე,
ცოტაა ხვალამდე და არც მეტი გაისამდე,
მაინც წინ იყურები, გამოდის, ხარ თავხედი.

ღიმილმა სიმწრისაგან ტუჩები მოგაკვნიტა,
ამბობენ, გვეშველება, უფალი მოწყალეა!
მოხუცი, ნაგვის ურნა... მიდიხარ მოაჯირთან,
რა მერე - სიცოცხლით გაქვს სხეული მოწამლული.

ორიოდ შეღამება, აისი ამდენივე,
ეს წელიც მოიპარავს თავის თავს კალენდრიდან,
ბრუნდები საკუთარი არსიდან განდევნილი,
ნეტავ, თუ რამე ღირდა?! ნეტავ, თუ რამე ღირდა…