რამ დამიარა, ასე მალულად,
ძარღვებში სისხლი რამ გამიყინა?
რამ ამამაღლა ასე ძალუმად,
სევდა და დარდი რამ გამიჩინა,
სიცოცხლის ძალა, რომ მაგრძნობინა,
ეს არის ლექსი, ის ყოვლად წმინდა.



რამ მაზიარა, იდუმალ ღამეს,
ანდა მთვარესთან ბაასს ვნებიანს,
ლექსმა საოცარ მუზის სიცოცხლემ,
მე მიმაჯაჭვა ფიქრებს სევდიანს,
იდუმალ წამთა საოცარ ფერებს,
ვარსკვლავთა ცვენას, ზეცას ეშხიანს....



ივსება რითმით, დროს არ ნებდება,
მიჰქრის ფიქრებით გადარეული,
შემოდის ჩემში, ცეცხლად მედება,
დამწვავს ფიქრები ძალზედ გრძნეული.


შემიპყრობს მუზა ნაზად მნებდება,
ლექსია  ჩემი  შემოქმედება.