მე უშენობით სევდა დამჩემდა,
სევდა რომელიც ძლიერ მაწამებს,
მე შენი ფიქრის ჯარები მსდევდა,
და ვეფერები მუზას ნაწამებს.


მუზას რომელიც ჩემში ინთება,
ლექსად იღვრება და ჩუმად ტირის,
შენზე ვილოცებ როგორც ოცნება,
ჩავეკონები სევდიან ტირიფს.


ტირიფს ცრემლიანს,
და თან მარტოსულს,
მე მოვუყვები იმ მონატრებას,
და იმ სიყვარულს ზეცით გადმოსულს,
რომელიც მავსებს როგორც ნათება,
იმ იდუმალი საოცარ შუქის,
ჩემი სიცოცხლე რომ ეფერება,
ის სიყვარულის ნაზი პატრუქი...