ალბათ, ინტერნეტი გაგეთიშა.
ახლაც მესმის შენი ხმა.
ნუ ტირი, ჩემო სიყვარულო.
მინდა ვნახო, როგორ იღიმები.
მინდა ვიგრძნო შენს თმის სუნი.
ალბათ ატმის.
შენ ჩემთვის ისევ ის გოგო ხარ, ქარივით რომ  დაქროდი თამაშისას და რომ ვერ გეწეოდი.  ახლა დაგეწიე და აღარ გაგიშვებ.
მუხლებგადატყავებულს ცრემლები  ნიკაპამდე ჩამოგდიოდა უხმოდ. ახლა ვიცი, რაც გინდა გტკიოდეს, ხმამაღლა არ იტყვი.  გაზონებში დაკრეფილ  მრავალძარღვას ჭუჭყიან ფოთლებს გადებდი მუხლებზე  და არ იტირომეთქი, გეუბნებოდი.
ახლაც გეუბნები, „ნუ ტირი, ჩემო სიყვარულო“.
  თითებით  თმიდან ყელამდე ყელიდან მხრებზე  და  ფეხის ფრჩხილებამდე დაგყვები, რომ გიგგრძნო.  სიშიშვლის რომ  გცხვენია, მინდა დავინახო, როგორ იფარებ ხელებს მკერდზე, როცა კაბის ღილებს გიხსნი, როგორ გითრთის მუხლები ჩემს მოლოდინში.
ნუ ტირი, ჩემო სიყვარულო.
ტუჩემით დაგითვლი ხერხემლის მალებს.
მინდა დავინახო, ვნებით როგორ გეხუჭება თვალები  ჩემი კოცნისას, ან ვნებადამცხრალი, როგორ იღიმები დაბნეულად. თითებიდან დავიწყებ  შენს აღქმას კოცნით.
ნუ ტირი, ჩემო სიყვარულო.
სიცოცხლის დასაწყისში ხომ ერთად ვიყავით და ბოლოსაც ერად ვიქნებით.  გამბედაობა  რომ მქონოდა, მთელი ცხოვრების განმავლობაშიც  მე ვიქნებოდი.
მინდა, დილით გავიღვიძო და მოვუსმინო როგორ სუნთქავ,  დავინახო, როგორ მიყურებ ნამძინარევი თვალებით. 
სიყვარულს ასაკი არა აქვს.
ჩამოვალ.